Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Parc de la Colombière is een park van 33 hectare in Dijon. Gelegen aan de rand van de Ouche, is het ontworpen als een Franse tuin, met zestien lanen stralend van een centrale rotonde. Tussen 1683 en 1685 werden duizenden bomen (carmills, buxussen, sparren, ifs) geplant, waardoor het park zijn huidige structuur kreeg. De Grand Condé opent de Dijon en markeert zijn anker in het lokale leven.

In het begin van de 18e eeuw zette Henri Jules de Bourbon-Condé, zoon van de Grand Condé, de ontwikkeling van het park voort met de hulp van landschapsarchitect Antoine de Maerle, student van André Le Nôtre. Een Castel is gebouwd aan de andere kant van de Ouche, verbonden met het park door een brug. Het park bevat dan emblematische elementen van de Franse stijl, zoals een achthoekige steeg rond de belangrijkste steegjes. De Romeinse Via Agrippa (eerste eeuw), die Langres verbindt met Chalon-sur-Saône, kruist ook de site.

Tijdens de Franse Revolutie werd het park gemeentelijk en verloor gedeeltelijk zijn rigoureuze organisatie. In 1843 werden de poort en de paviljoens van het Sint-Bernardplein overgebracht naar zijn ingang. In de 19e eeuw verwelkomde het park illustere bezoekers, zoals Napoleon III en Keizerin Eugénie in 1860. In 1965 werd de Tempel van Liefde (17de eeuw), van het kasteel van Bierre-lès-Semur, geïnstalleerd.

In 1970 werden ruimtes voor kinderen en kleine dieren gecreëerd die het gebruik ervan moderniseren. Vandaag de dag herbergt het park ongeveer 6000 bomen van meer dan tien soorten, gazons, bloemenmassifs en Gallo-Romeinse archeologische overblijfselen. Het is een historisch monument sinds 1925, het blijft de grootste groene ruimte in Dijon, het mengen van historisch erfgoed en openbare dienst.

Zijn opmerkelijke elementen zijn een analemmatische zonnewijzer (verplaatst in 1851 van Darcy Square) en een standbeeld van Junon (kopie van een 1783 werk). Zo illustreert het park de evolutie van de openbare tuinen, van het 17e-eeuwse classicisme tot hun hedendaagse maatschappelijke bestemming.

Externe links