Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Georges-Brassens Park is gevestigd in de voormalige Vaughirard slachthuizen, actief van 1894 tot 1974, op grond vroeger gewijd aan de wijngaarden van Perichot in de 18e eeuw, dan aan plantaardige gewassen. Deze gebieden, die in 1860 aan Parijs waren verbonden nadat ze tot het gehucht Vaugirard behoorden, werden omgevormd tot een industrieterrein dat hinder veroorzaakte (geluid, geuren), waardoor ze in 1975 gesloten werden. Enkele architectonische elementen, zoals de paardenhal of de marktbelfort op de veiling, werden bewaard als eerbetoon aan dit verhaal.

Het park werd in 1985 in gebruik genomen door architecten Alexandre Ghiulamila en Jean-Michel Milliex en landschapsontwerper Daniel Collin. Het bevat verwijzingen naar zijn verleden: sculpturen van stieren of van de Meat Porter van Albert Bouquillon, en behoudt een wijngaard van 1.200 m2 (700 voet pinot zwart), overblijfsel van de oude wijngaarden. De geproduceerde wijn, Clos des Morillons, wordt geveild voor lokale sociale werken, die een Parijse wijntraditie doorzetten.

Het park herbergt ook culturele voorzieningen zoals het Silvia-Monfort Theater, een poppentheater en een oude boekenmarkt in de Horse Hall sinds 1987. Doorkruist door de loopgraaf van de Petite Belt, combineert het erfgoed (herinnerlijke deuren, beelden van Isidore Bonheur of François-Xavier Lalanne) en hedendaagse activiteiten. Zijn naam is een eerbetoon aan Georges Brassens, die in de buurt woonde, op 42 Santos-Dumont Street (15e) en de Florimont impasse (14e).

In de populaire cultuur verschijnt het park in werken zoals de clip Raisonne d'Astonvilla (2001), de roman Des onbekends van Patrick Modiano (1999), of het lied Brassens en plein peer van Benoît Dorémus (2016). Een scène uit de film Le Pont du Nord (Jacques Rivette, 1980) toont de sloop van slachthuizen, die de overgang van industrieel geheugen naar stedelijke groene ruimte laat zien.

Externe links