Eerste bouw milieu du XIIe siècle (≈ 1250)
Twee overspanningen van het verstevigde schip.
fin du XIIe siècle
Herontwerp van de zuidelijke muur
Herontwerp van de zuidelijke muur fin du XIIe siècle (≈ 1295)
Architectural decoratie toegevoegd, verminderde dikte.
début du XIIIe siècle
Koorextensie
Koorextensie début du XIIIe siècle (≈ 1304)
Vervanging van de apsis door een plat bed.
XVe siècle
Voeg mâchicoulis en deur
Voeg mâchicoulis en deur XVe siècle (≈ 1550)
Defensieve versterking en aanpassingen.
4 septembre 1902
Historisch monument
Historisch monument 4 septembre 1902 (≈ 1902)
Officiële bescherming van het gebouw.
1988
Archeologische ontdekking
Archeologische ontdekking 1988 (≈ 1988)
Bot en doodskist spijkers blootgelegd.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
de kerk: classificatie bij decreet van 4 september 1902
Kerncijfers
Information non disponible - Geen karakter geciteerd
De brontekst vermeldt geen specifieke historische actoren.
Oorsprong en geschiedenis
De kerk van Saint-Timothée, gelegen in Paussac-et-Saint-Vivien in het noordwesten van de Dordogne, is een katholiek gebouw waarvan de bouw begint in het midden van de 12e eeuw. De twee overspanningen van het schip, bedekt met koepels op hangers, getuigen van deze periode. Aan het einde van de 12e eeuw onderging de zuidelijke muur een grote revisie: de dikte werd gereduceerd tot een symmetrische architectonische decoratie, met inbegrip van gesneden archaturen en smalle baaien. Deze muur bevat nog steeds sporen van mâchicoulis die waarschijnlijk dateren uit de 15e eeuw en voegt een defensief karakter toe aan het gebouw.
Aan het begin van de 13e eeuw werd de kerk oostwaarts verlengd door de toevoeging van een rechte koorspanne met een plat bed, smaller dan het schip, ter vervanging van de primitieve apsis. Deze architectonische keuze is geïnspireerd op andere regionale kerken zoals Saint-Étienne-de-la-Cité of Grand-Brassac. De stilistisch gedateerde vensterhoofdletters bevestigen deze uitbreiding. Alle spanten, inclusief die van het koor, zijn gewelfd met koepels op hangers, kenmerkend voor de kerken van de regio tussen Angoulême en Périgueux. De klokkentoren, bedekt met platte tegels, domineert het geheel.
De kerk werd genoemd als een historisch monument op 4 september 1902, het erkennen van zijn erfgoed waarde. Latere veranderingen, zoals de opening van een deur in een vlecht in de 15e eeuw op de zuidelijke muur of de restauratie van de klokkentoren in de 19e eeuw door architect Vauthier, markeren zijn evolutie. In 1988 bleek uit archeologisch onderzoek dat botten en doodskistnagels het funeraire gebruik ervan aantonen. Zijn verdedigingssysteem, inclusief mâchicoulis en gecrenelleerde kamers, weerspiegelt de beschermingsbehoeften van de 12e 14e eeuw in dit grensgebied.
Het gebouw maakt deel uit van de reeks koepelkerken op hangers, typisch Périgord en Angoumois. De noordelijke muur, nuchter en verstoken van decoratie, contrasteert met de rijk versierde zuidelijke muur, die de esthetische en functionele keuzes van de bouwers illustreert. De westelijke gevel, doorboord door een 16e eeuwse poort, en de holle tegelhoes van het schip completeren zijn kenmerkende architectonische kenmerken.
Mededelingen
Log in om een beoordeling te plaatsen