Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het paviljoen van het Arsenaal, gelegen in het 4e arrondissement van Parijs, ontstond in 1512, toen Louis XII besloot om de afzettingen van poeder en munitie voor de Italiaanse oorlog te centraliseren. De Arsenal gemoderniseerd onder Hendrik II, maar het was onder de hertog van Sully, benoemd tot grote meester van de artillerie in 1599, dat hij zijn apogee kende. Sully installeerde zijn huis daar, en de site geleidelijk verloor zijn militaire roeping om een prestigieuze plaats te worden, zelfs huisvesting van een gieterij voor de beelden van Versailles.

In de 18e eeuw ondernam de hertog van Maine, de gelegitimeerd zoon van Lodewijk XIV, een grote transformatie van het Arsenaal met architect Germain Boffrand. Het nieuwe huis, begonnen in 1715, bleef onafgemaakt bij zijn dood in 1736. Paulmy's markies, benoemd tot gouverneur in 1756, verbannen de bewoners om de site te renoveren en zijn persoonlijke bibliotheek te installeren, geopend voor het publiek in 1797 na zijn nationalisatie tijdens de revolutie.

De Arsenal bibliotheek, die deel uitmaakt van de Bibliothèque nationale de France, heeft nu meer dan een miljoen documenten, waaronder middeleeuwse manuscripten, prenten en archieven van de Bastille. In 2003 werd er een historisch monument gebouwd, het weerspiegelt de evolutie van een militaire locatie op een hoog cultureel erfgoed, gekenmerkt door figuren als Charles Nodier of José-Maria de Heredia, die zijn conservatieven waren.

Zijn opmerkelijke bezittingen omvatten de archieven van de Bastille (nutsregisters, documenten van de Police Lieutenance), de collecties van de Saint-Simonian Prosper Enfantin, of de occultistische manuscripten van Josephin Péladan. Het gebouw, gedeeltelijk verbrand in 1871, werd gerestaureerd door Theodore Labrouste in de 19e eeuw, met behoud van de architectuur die Renaissance en classicisme combineert.

Het Arsenaal dankt zijn faam ook aan intellectuele kringen, zoals de Romantische kamer die wordt gehost door Charles Nodier. Zijn collecties, verrijkt door het wettelijk depot in 1841, zijn gespecialiseerd in Franse literatuur (XVIe De site, toegankelijk voor het publiek, blijft een symbool van de overgang tussen koninklijke macht en collectief erfgoed.

Externe links