Bouw van het paviljoen XIXe siècle (≈ 1865)
Bouwperiode en gemengd gebruik.
21 décembre 1982
Historisch monument
Historisch monument 21 décembre 1982 (≈ 1982)
Bescherming van gevels en daken.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
De gevels en daken (zaak C-770): inschrijving bij decreet van 21 december 1982
Kerncijfers
Information non disponible - Geen karakter geciteerd
De brontekst vermeldt geen namen.
Oorsprong en geschiedenis
Sireuil's duivenpaviljoen, gelegen in het Eyzies-de-Tayac-Sireuil in de Dordogne, dateert uit de 19e eeuw. Dit kleine gebouw, gebouwd op de hoek van een behuizing achter de hoofdwoning, diende als een meer rustplaats voor de eigenaar dan een traditionele dovecote. De architectuur weerspiegelt een dubbele functie: een kamer op de begane grond en een zolder die ontworpen is om enkele duiven te huisvesten, wat toen gebruikelijk was.
De structuur, rechthoekig, wordt onderscheiden door een versierde kroonvormige wandelaar voor duiven. Een deur naar het oosten geeft toegang tot de vloer via een ladder, terwijl een tweede kroon een lauzedak ondersteunt, typisch voor de regio. De gevels worden overdonderd door piramides, en een zuidelijk dakraam, versierd met rondingen en een cirkelvormige pediment versierd met een zon, voegt een esthetische touch.
Dit paviljoen heeft in 1982 een historisch monument voor zijn gevels en daken gebouwd en illustreert de verfijnde 19e-eeuwse landelijke architectuur in New Aquitaine. De staat van instandhouding en de precieze ligging (2 Rue du Camp de César) maken het tot een opmerkelijke getuigenis van het gemengde gebruik (woon- en landbouw) van de periode.
In die tijd werden duiven vaak geassocieerd met burgerlijke huizen of rijke boerderijen, die een sociale status symboliseren. Hun aanwezigheid weerspiegelde ook een lokale economie waar duiventeelt, hoewel secundair, voedselbronnen aanvulde. Dit type constructie, zowel nut als decoratief, markeerde het landelijke landschap van de Dordogne.