Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Britse Indiaanse paviljoen werd bevolen door prins Edward VII, prins van Wales, om de Britse Indië te vertegenwoordigen op de Wereldtentoonstelling van 1878 in Parijs. Ontworpen door architect Caspar Purdon Clarke, bestond het aanvankelijk uit twee symmetrische delen verbonden door een galerie, geïnstalleerd op de Champ-de-Mars. Aan het einde van de tentoonstelling werden de twee zijden afzonderlijk verkocht: de ene werd omstreeks 1905 door een storm in Saint-Malo verwoest, de andere werd in 1882-1883 overgebracht naar Courbevoie.

In Courbevoie werd deze helft van het paviljoen ondersteund door een stenen huis gebouwd als werkplaats voor George Achille-Fould, de dochter van prins George Barbu Tirbei. Tijdens de kronkelen werden de verdiepingen omgekeerd: de oude begane grond werd de eerste verdieping, en vice versa. Het houten larikspaviljoen werd in 1951 door de stad gekocht. Het werd genoemd als een historisch monument in 1987, maar moest dringend werken in de jaren negentig als gevolg van een 20 cm instorting.

Het paviljoen werd gerestaureerd onder leiding van Frédéric Didier, Architect in Chief of Historic Monuments. De geherstructureerde baksteen sectie is nu gastheer van een kunstenaarsworkshop in residentie, in samenwerking met de National School of Fine Arts. De financiering van de restauratie werd verstrekt door Total, de staat, de regio Île-de-France, het departement Hauts-de-Seine en de stad Courbevoie.

Sinds de opening verwelkomt het paviljoen kunstenaars in residentie gedurende 18 maanden. Onder hen zijn Sarah Derat (2013-2015), Mara Fortunatović (2015-2017), Florian Mermin (2019-2021), Magnakobo (2022-2023) en Maxence Doré (sinds 2024). Deze woningen stellen kunstenaars in staat om hun werk te delen met bewoners en scholen in een educatieve en culturele omgeving.

Externe links