Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Sint-Pierre de Lamotte-Warfusée kerk werd gebouwd tussen 1929 en 1931 ter vervanging van de 19e eeuwse kerk, verwoest tijdens de Eerste Wereldoorlog. Het dorp Lamotte-en-Santerre, tijdens het conflict verpletterd, werd volledig herbouwd in de inter-oorlogsperiode. Dit ambitieuze project toevertrouwde de wederopbouw van de kerk aan de architect Godefroy Teisseire, een belangrijke figuur van Art Deco in Frankrijk, die samenwerkte met gerenommeerde kunstenaars om een innovatief gebouw te creëren, zowel in de versterkte betonnen structuur als in de inrichting.

De 54-meter opengewerkte pijl, kenmerkend voor het gebouw, domineert het lokale landschap. De bakstenen muren en versterkt betonnen frame illustreren de technische vooruitgang van de tijd, terwijl het Griekse kruisplan breekt met eerdere architectonische tradities. Buiten markeert de grote Christus in sgraffit van de gevel, gemaakt door de Amienese beeldhouwer Georges Legrand, de ingang van de plaats. Het interieur, versierd met okerschilderingen en sgraffits van Dominique Aldighieri, evenals glas-in-lood ontworpen door Jacques Gruber, getuigt van een assertieve artistieke wil, die Italiaanse invloeden en lokale knowhow mixt.

Na een eerste inscriptie geannuleerd in 1994, onderging de kerk verschillende restauratiecampagnes, met name in de jaren 1950 om de klokkentoren te stabiliseren en in 2013 voor de pijl. Ondanks deze inspanningen blijft de degradatie van de betonnen en interieurfresco's in 2020 een bron van zorg, die de instandhoudingsproblemen weerspiegelt die voortvloeien uit de materialen van de inter-oorlogsperiode. Het gebouw, eigendom van de gemeente, belichaamt zowel de post-conflict veerkracht en de creatieve durf van een tijdperk van wederopbouw.

De grote afmetingen (30 m lang, 19 m breed) en de hoogte van 54 m onderstrepen de ambitie van het project. De ijzerwerken, ondertekend door de Cantrel workshop van Rosières-en-Santerre, en de glas-in-lood ramen uitgevoerd door de Amienese workshops van Daniel Darquier en Georges Teumbret, completeren deze coherente set. Een 19e eeuws geschilderd houten beeld, geclassificeerd als een object, herinnert aan het pre-conflict erfgoed. De kerk maakt dus deel uit van een netwerk van picardische reconstructies, bestudeerd voor haar technische, artistieke en gedenkteken aanpak.

Beschikbare bronnen, waaronder Wikipedia en Monumentum, benadrukken de sleutelrol van Teisseire, die ook toezicht hield op de kerken van Hangest-en-Santerre en Chaulnes. De glas-in-loodramen van Gruber, een kunstenaar die verbonden is met de École de Nancy, en de schilderijen van Aldighieri, van Italiaanse oorsprong, illustreren de diversiteit aan invloeden die dit monument hebben gevormd. Ondanks de huidige verslechtering blijft de kerk een belangrijke getuigenis van de Eerste Reconstructie, een periode waarin innovatie zowel geloof als collectieve herinnering diende.

Externe links