Logo Musée du Patrimoine

Alle Franse erfgoed ingedeeld naar regio's, departementen en steden

Banche Vuurtoren

Banche Vuurtoren


    La Baule-Escoublac
Phare de la Banche
Phare de la Banche
Crédit photo : Julien cantin - Sous licence Creative Commons

Tijdlijn

Temps modernes
Révolution/Empire
XIXe siècle
Époque contemporaine
1800
1900
2000
1825
Eerste toren in metselwerk
1862-1865
Bouw van de huidige vuurtoren
1893
Schilderen van zwarte en witte strepen
1896
Nieuw lichtsysteem
1907
Installatie van een sirene
1930
Modernisering van de optica
1935
Lantaarnvuur
1944-1945
Optische verandering en ontsteking
1986
Elektriciteit en automatisering
2011
Historische monument classificatie
Aujourd'hui
Aujourd'hui

Geklasseerd erfgoed

De vuurtoren met haar pier (cad. niet-kadastre, openbaar maritiem domein): registratie bij decreet van 2 december 2011

Kerncijfers

Chatoney - Ingenieur Medebouwer van de vuurtoren in 1862-1865.
Leferme - Ingenieur Medebouwer van de vuurtoren in 1862-1865.
Léonce Reynaud - Ingenieur of architect Vermeld als toezichthouder (bron Monument).
Pétry - Directeur hoofdkantoor (1949) Beschouwd als de toevoeging van een aerogenator.

Oorsprong en geschiedenis

De Banche Vuurtoren is een maritiem gebouw gebouwd tussen 1862 en 1865 op een rotsachtig plateau bij La Baule-Escoublac, in de Loire-Atlantique. Ontworpen door de ingenieurs Chatoney en Leferme, vervangt het een eerste metseltoren gebouwd in 1825 op de Turkse bank. Zijn afgeknotte structuur, graniet en blootgestelde stenen, culmineert op 30,30 meter met een brandpunt op 26,50 meter. Het wordt gekenmerkt door zwarte en witte horizontale banden toegevoegd in 1893 om het te onderscheiden van andere aangrenzende vuurtorens.

De bouw van de vuurtoren was een grote logistieke uitdaging, waarvoor een vloot van gabars, een stoomsloep en kano's nodig was om materialen van Saint-Nazaire, op 24 km afstand te vervoeren. Een dijk van 100 meter en een spoor werden gebouwd om de stenen te dragen, terwijl de funderingen werden versterkt met Portland cement. Aanvankelijk gepland boven, werd de vuurtoren gereduceerd tot 26,50 meter vanwege de instabiliteit van de bodem.

De vuurtoren onderging verschillende technische veranderingen: een vast rood licht in 1865, vervangen in 1896 door een occulte brand, en in 1930 door een systeem van gegroepeerde uitbarstingen. Geëlektrificeerd en geautomatiseerd in 1986 was het de laatste bewoonde vuurtoren in Loire-Atlantique. Een zeemeermin, geïnstalleerd in 1907 en verwijderd in 1986, voltooide zijn uitrusting. Zijn historische perspectief uit 1930 is nu te zien in Nantes-Saint-Nazaire.

Een historisch monument in 2011, de vuurtoren is voorzien van een gladde metseltoren, een achthoekige lantaarn en een 107-meter toegangspier. Het interieur, verdeeld in drie niveaus (winkel, keuken, kamers), vertoont tekenen van degradatie ondanks een goed bewaarde buitenkant. Een aerogenator, toegevoegd voor voeding, verandert gedeeltelijk zijn originele brug.

De Banche vuurtoren belichaamt 19e-eeuwse maritieme techniek, gekenmerkt door constante aanpassingen aan de technische vooruitgang. De geschiedenis weerspiegelt ook de uitdagingen van kustaanduidingen, die van cruciaal belang zijn voor de scheepvaart in de Atlantische Oceaan. Vandaag de dag blijft het een symbool van het industriële en maritieme erfgoed van de Pays de la Loire.

De rotsachtige plateau, komt alleen tijdens de lage zeeën, voegt een unieke geologische dimensie aan dit monument. De nationale archieven behouden plannen uit 1905, waaruit blijkt dat ze belangrijk zijn in de geschiedenis van de Franse vuurtorens.

Externe links