Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De vuurtoren van Virgin Island is een iconisch maritiem gebouw gelegen op een granieten eiland 1,4 km van de kust van Plouguerneau in Finistère. Gebouwd tussen 1842 en 1845 onder leiding van de ingenieur Léonce Reynaud, was de eerste vuurtoren een 33-meter vierkante toren van lokaal graniet, uitgerust met een Fresnel lens die eerst met koolzaadolie werkt. Het signaleerde de ingang van de Aber Wrac'h naast de semafoor van Wrac'h Island en de klokkentoren van Plouguerneau. Zijn witte vaste licht, zichtbaar op 14 mijl, werd voor het eerst verlicht op 15 augustus 1845. Een misthoorn, nu inactief, voltooide het apparaat.

In 1863 leidde het gebrek aan lichtkracht tot zijn vervanging. Een eerste project, dat te sober werd geacht, werd in 1896 verworpen ten gunste van een nieuw plan dat in 1897 werd goedgekeurd. De huidige vuurtoren, gebouwd tussen 1897 en 1902, pieken op 82,5 meter, werd de hoogste in Europa en de hoogste snijstenen vuurtoren ter wereld. De driewandige afgekapselde structuur, interieur bedekt met 12.500 platen blauwe azuurblauwe opalin, herbergt een trap van 397 treden. Op 1 maart 1902 werd het ontstoken met een oliedampbrand, geëlektrificeerd in 1956 en geautomatiseerd in 2010.

Het Maagdeneiland, een oud klooster en strategisch land, werd in 1844 door de staat overgenomen van Sieur Goyon de Coëpel. In 1899, de site van de tweede vuurtoren mobiliseerde zeven vrijmetselaars van Cap Sizun Bekend om hun expertise en achttien lokale manoeuvres, vaak werkloze vissers. De vrijmetselaars, ter plaatse gehuisvest in barakken voor 4,50 frank per dag, genoten van een kantine, terwijl de manoeuvres, betaald 2 tot 2,50 frank, keerde elke avond per boot terug naar Plouguerneau. De stenen komen van de lokale steengroeven, vooral van Kersanton voor het afknippen van de buitenkant.

Op 23 mei 2011 werd een historisch monument gearrangeerd, onder andere de twee vuurtorens, hun behuizingen, een pier en steunmuren. De oude vuurtoren, afgedankt, dient nu als bitter, terwijl de grote vuurtoren, die kan worden bezocht, op afstand bestuurd wordt vanuit Ouessant. Een voormalig wachthuis werd na 33 maanden werk omgezet in een ecogite. Het eiland, te voet bereikbaar tijdens de grote getijden of met de boot, herbergt ook een baken en overblijfselen van een 15e eeuws klooster gewijd aan de Maagd Maria.

De huidige vuurtoren slingert 52 km rond de Noord-Finistry, zichtbaar tot midden Manche bij helder weer. De originele lens, vervangen in 1956, bediend met een Fresnel lens. Aerogenerators, die in 1967 voor de stroomvoorziening werden geïnstalleerd, werden in 1994 ingetrokken. Het laatste uitstel van de bewakers vond plaats op 29 oktober 2010, wat het einde betekende van een tijdperk van voortdurende menselijke monitoring op deze site vol maritieme en religieuze geschiedenis.

Externe links