Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

La Pierre Turquaise of Pierre Turquoise is een overdekte neolithische steeg in het bos van Carnelle, in Saint-Martin-du-Tertre (Val-d'Oise). Dit grappige monument, het grootste en bekendste in de regio Parijs, wordt geassocieerd met de Seine-Oise-Marne cultuur. Het ligt 110 m boven de zeespiegel, vlakbij de Ru de Presles, vlakbij de GR 1 en andere megalithische sites zoals de Menhir de Saint-Martin-du-Tertre of de overdekte oprit van de Blanc Val. Zijn naam kan de heidenen oproepen, geassimileerd aan de Turken, een gemeenschappelijke interpretatie voor oude plaatsen.

In 1755 werd het terrein naar verluidt geleegd en veranderd in een kennel voor de jachthonden van de Prins van Conti. In de 19e eeuw ontsnapte het aan de vernietiging door de interventie van de prehistoricus Alexandre Hahn in 1842, terwijl zijn stenen gebruikt moesten worden om de straten van Parijs te plaveien. In 1874 onderging hij een historisch monument, met name na een explosie in 1985 die zijn structuur ernstig beschadigde. Uit het werk van de jaren tachtig bleek dat het monument volledig leeg was, waarschijnlijk al in de 18e eeuw.

De overdekte oprit, 12 meter lang, bestaat uit een grote slaapkamer en een voorkamer, de grootste in de regio. Haar zandstenen platen van Fontainebleau ondersteunen symbolische sculpturen, geïnterpreteerd als afbeeldingen van de godin van de doden. De entree triliet, versierd met bas-reliëfs (gestileerde tepels en halsketting), werd zwaar beschadigd in 1985, maar de beelden werden bewaard. De funeraire meubels ontdekt aan de rand van de rand (gepolijste assen, garnituren, vuursteen gereedschap) getuigt van het grafgebruik.

De Turquaise Pierre illustreert de megalithische neolithische architectuur, met zijn orthostatica en covertafels. Ondanks het ontbreken van zichtbare tumulus, het bestaan ervan wordt verondersteld. De site, gerestaureerd door de Historische Monumenten, is nu om veiligheidsredenen opnieuw gevuld. Zijn gebeeldhouwde latetel, ontdekt in 1969, en zijn turbulente geschiedenis maakt het een belangrijke getuigenis van de Franciscaanse prehistorische erfgoed.

Externe links