Projectstart 1989 (≈ 1989)
Het werk begint aan de herontwikkeling van de moerassen.
1994
Inauguratie van de site
Inauguratie van de site 1994 (≈ 1994)
Officiële opening van de haven van Salines.
1996
Creatie van het interpretatieve pad
Creatie van het interpretatieve pad 1996 (≈ 1996)
Een drietalig leerpad toevoegen.
1999
Brand van de site
Brand van de site 1999 (≈ 1999)
Gedeeltelijke vernietiging gevolgd door herstel.
2006
Verandering in beheer
Verandering in beheer 2006 (≈ 2006)
Transfer naar gemeenschap van gemeenten.
novembre 2009
Label Toerisme en Handicap
Label Toerisme en Handicap novembre 2009 (≈ 2009)
Erkenning van de toegankelijkheid van de site.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Kerncijfers
Information non disponible - Geen karakter geciteerd
De brontekst vermeldt geen specifieke actoren.
Oorsprong en geschiedenis
Het natuurlijke centrum van de Port des Salines is een ruimte gewijd aan het behoud en de overdracht van ambachtelijke technieken voor de productie van zeezout. Gelegen in Grand-Village-Plage, op het zuidelijke deel van het eiland Oléron, draait het om een gereconstitueerde kwelder, een drietalige educatieve route en een ecomuseum. Dit ensemble, genoemd Toerisme en Handicap in 2009, is een van de veertien natuurlijke polen van de Charente-Maritime afdeling.
Zoutwinning is al lang een belangrijke economische activiteit op het eiland Oléron, zoals in de naburige regio's Brouage, Marennes en Arvert. Dit zout werd gebruikt voor voedselbescherming en werd door heel Europa geëxporteerd. De concurrentie van edelzout en Portugees zout heeft echter geleid tot de geleidelijke stopzetting van kwelders naar oesterparken in de 19e en 20e eeuw. Om dit erfgoed nieuw leven in te blazen, hebben de Algemene Raad en de gemeente Grand-Village in 1989 een project gelanceerd om de moerassen van Petit-Village te herontwikkelen, dat in 1994 werd voltooid.
De site omvat een functionele zoutkwelder, hoewel de productie blijft vertrouwelijk, evenals een 1,7 km netwerk van bevaarbare kanalen. Het ecomuseum blootlegt de traditionele instrumenten en technieken van sauniers, zoals de natuurlijke verdamping van zeewater in bekkens genaamd cois of metieres. Kleurrijke hutten huisvesten nu winkels, een restaurant en tentoonstellingsruimtes. Na een brand in 1999 werd de locatie hersteld en in 2006 werd het beheer ervan toevertrouwd aan de gemeente Île-d'Oléron.
Regelmatige activiteiten, zoals tijdelijke tentoonstellingen of ambachtelijke markten, zijn een ritme voor het leven van het natuurlijke centrum. Het interpretatieve parcours, gecreëerd in 1996, stelt bezoekers in staat om het zoutmoeras ecosysteem en zijn historische rol te ontdekken. De site illustreert dus de omzetting van een industrieel erfgoed in een plaats van culturele transmissie en milieubewustzijn.