Gebruiksperiode Néolithique (≈ 4100 av. J.-C.)
Polijsten van stenen bijlen.
4 janvier 1968
Historisch monument
Historisch monument 4 janvier 1968 (≈ 1968)
Officiële bescherming van de polisher.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Polissoir (cad. AM 43): Beschikking van 4 januari 1968
Kerncijfers
Information non disponible - Geen karakter geciteerd
De brontekst vermeldt geen historische acteurs in verband met dit monument.
Oorsprong en geschiedenis
Een polisher is een blok hard gesteente (steen, kwartsiet, graniet of vuursteen) gebruikt in Neolithicum om stenen assen te poetsen. Deze gereedschappen, die essentieel waren voor het opruimen van het land, werden eerst gesneden en gesplinterd voordat ze werden gepolijst door slijtage op bevochtigde oppervlakken, soms met zand. De lange en moeizame polijsten vereiste enkele tientallen kilo druk gedurende uren om een effectieve rand te verkrijgen.
De polijstmachines worden gepresenteerd in twee hoofdvormen: longitudinale kloven (V- of U-groeven) of cirkelvormige inzinkingen (ovaalgarnalen). De parallelle groeven werden gebruikt om de gereedschapsranden te poetsen, terwijl de kommen werden gebruikt om de scherpe of slijpwielen te slijpen. Hun grootte varieert van kleine transportbare blokken tot vaste rotsen van verschillende ton, meestal zandsteen.
Deze resten worden vaak gevonden in de buurt van neolithische habitat-indices (bv. vuursteengereedschap, molenstenen). Hun aanwezigheid in grote aantallen suggereert intensieve polijsten activiteit in plaats van een verlangen om monumenten te creëren. Sommige verlaten kommen werden hergebruikt als mortieren of wastafels door latere boeren. Hun vorm heeft ook geïnspireerd lokale legendes, zoals "de klauwen van de duivel" of "heksenbillen.".
In Frankrijk komen polishers vaak voor in het Parijse bekken en gebieden die verbonden zijn met de Seine-Oise-Marne cultuur (Aube, Yonne, Essonne, enz.), waar geschikte rotsen overvloedig waren. In de Nemours regio werden honderden zandsteenpolijsters geïdentificeerd, meestal als gepolijste stranden zonder duidelijke groeven. Uit hun onderzoek blijkt dat er sprake is van dominante longitudinale bewegingen, hoewel conventionele kommen en groeven blijven bestaan.
Mauzens-et-Miremont's polisher, geclassificeerd als Historisch Monument in 1968, illustreert deze neolithische ambachtelijke praktijk. Gelegen in New Aquitaine (voormalige Aquitaine), is het nu beschermd en alleen toegankelijk voor bevoegd personeel, wat zijn erfgoed en archeologisch belang weerspiegelt.
