Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Normandische brug is een door Michel Virlogeux ontworpen haubaanse brug, die Le Havre (Sandouville) en Honfleur verbindt. De bouw, toevertrouwd aan een groep bedrijven, waaronder Bouygues en Campenon-Bernard, mobiliseerde grote acteurs zoals Freyssinet voor de haubans en Eiffel voor metaalstudies. In 1994 werd het wereldrecord voor hoofdklasse met 856 meter, boven de vorige houder, Shanghai Bridge (1993), met 250 meter gebroken. Dit record werd echter in 1998 overschreden door de Tatarabrug in Japan.

De structuur, 2.141 meter lang, combineert beton en metaal, met twee omgekeerde Y-pylons van 214,77 meter hoog. Het schort, 23,60 meter breed, ondersteunt vier autobanen, smalle fietsstrips en minimale voetgangersovergangen. De 184 baaien, beschermd door polyethyleen omhulsels, zorgen voor de stabiliteit van de structuur, terwijl de 50 meter diepgang de doorgang van schepen van meer dan 100.000 ton mogelijk maakt. De totale kosten, inclusief studies en aanverwante werken, bedroegen 419 miljoen EUR.

De brug, aanvankelijk beheerd door de Kamer van Koophandel en Industrie van Le Havre (opgelost in 2016), blijft gratis voor motorvoertuigen. De departementen Calvados en Eure subsidieerden de abonnementen van de inwoners tussen 2000 en 2010. Vandaag loopt zijn concessie tot 2027. Een symbool van de Franse techniek, hij heeft geïnspireerd werken zoals het Millau viaduct, die sindsdien de recordlengte heeft overschreden.

De nationale archieven bewaren de ontwerpgegevens als documenten 19990304/199 tot 206, waaruit blijkt dat zij van technisch belang zijn. De brug maakt ook deel uit van routes zoals de Vélomaritime, hoewel het oversteken per fiets gevaarlijk wordt geacht vanwege het ontbreken van fysieke scheiding met het autoverkeer.

Externe links