Logo Musée du Patrimoine

Alle Franse erfgoed ingedeeld naar regio's, departementen en steden

Trans-en-Provence-luchtput dans le Var

Patrimoine classé
Patrimoine rural
Puits
Var

Trans-en-Provence-luchtput

    Chemin du puit
    83720 Trans-en-Provence
Puits aérien de Trans-en-Provence
Puits aérien de Trans-en-Provence
Puits aérien de Trans-en-Provence
Puits aérien de Trans-en-Provence
Puits aérien de Trans-en-Provence
Puits aérien de Trans-en-Provence
Puits aérien de Trans-en-Provence
Puits aérien de Trans-en-Provence
Puits aérien de Trans-en-Provence
Puits aérien de Trans-en-Provence
Puits aérien de Trans-en-Provence
Puits aérien de Trans-en-Provence
Puits aérien de Trans-en-Provence
Crédit photo : This illustration was made by (User:Royonx) and re - Sous licence Creative Commons

Tijdlijn

XIXe siècle
Époque contemporaine
1900
2000
1931
Bouw van putten
9 décembre 1983
MH-classificatie
XXe siècle (date non précisée)
Heritage label
Aujourd'hui
Aujourd'hui

Geklasseerd erfgoed

Luchtputten (zaak G-440): inschrijving bij beschikking van 9 december 1983

Kerncijfers

Achille Knapen - Belgisch ingenieur Fabrikant van de luchtput in 1931.

Oorsprong en geschiedenis

De Trans-en-Provence luchtput is een originele architectonische structuur gebouwd in 1931 door de Belgische ingenieur Achille Knapen. Dit monument is ontworpen om de luchtvochtigheid van de lucht door condensatie vast te leggen en heeft de vorm van een enorme betonnen toren, die een gigantische dovecote oproept. Het principe is gebaseerd op een passief systeem: de lucht gaat door het bovenste deel, waar een fysiek filter de waterdamp uitzuigt, die vervolgens condenseert in een tank aan de basis. Ondanks zijn ambitie faalde het project vanwege een onvoldoende dag-nacht thermisch verschil in de regio, in tegenstelling tot succesvolle proeven in Afrika.

Ontworpen als een potentiële oplossing voor droge gebieden, gebruikt deze lucht goed specifieke materialen: een mengsel van porfyry shot en cement mortel, bedekt met een coating met leisteenleien. Een 2,50 meter dikke metselwerk envelop omringt de structuur, terwijl een 1-meter-diameter centrale vacuüm dient als een verzameling goed. Hoewel de lokale effectiviteit nihil was, inspireerde dit experiment verder onderzoek naar dauwcondensatoren en atmosferische waterterugwinningssystemen.

Gerangschikt in de aanvullende inventaris van historische monumenten op 9 december 1983, de lucht goed verkregen ook het label "Twentieve Centurie Erfgoed" in de Var. Vandaag de dag, het weerspiegelt een gedurfde, zij het niet overtuigende, technische innovatie ter plaatse en illustreert de historische uitdagingen van het waterbeheer. De unieke architectuur, halverwege het gebruik en de ervaring, maakt het tot een opmerkelijk industrieel erfgoed van de regio Provence-Alpes-Côte d'Azur.

Het project maakt deel uit van een soortgelijke reeks tests, zoals die van Montpellier, die ook niet succesvol is. De technologie heeft echter toepassingen gevonden in Afrika, wat zijn potentieel in meer geschikte klimaten bewijst. Achilles Knapen, de grondlegger van dit concept, heeft de geschiedenis van waterinnovaties gemarkeerd, hoewel zijn werk bij Trans-en-Provence vooral een symbool blijft van de technologische beperkingen van het tijdperk in het licht van lokale milieubeperkingen.

Externe links