Presbytery en Haute-Savoie

Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Petit-Bornand-les-Glières Presbytery, gelegen in Haute-Savoie, is een enorm gebouw uit de late 18e eeuw (1780-1782), herbouwd na een brand in 1668. Het vervangt een middeleeuws gebouw uit de 14e eeuw, onder Abbé Jean de Verboux. Zijn wapenschild, gegraveerd op de veranda, herinnert aan de invloed van het huis van Savoye, met name die van de parochieke priester Jacques de Savoye (1543), apostolisch prothonotariaat en abt d'Entremont.

Het gebouw, een Savoyard "Fort House" stijl, is omgeven door een muur en houten poort. Hij diende als toevluchtsoord tijdens de Tweede Wereldoorlog, waar Abbé Jean Truffy resistent en refractair verborg bij de STO (1942-1944). Gearresteerd in 1944 werd hij gedeporteerd naar Dachau. De pastorie, bedreigd met vernietiging in 1984, werd gered door een associatieve mobilisatie en vermeld als historisch monument in 1985.

De architectuur weerspiegelt het gemengde gebruik ervan: agrarische begane grond (stal, kelder) en woonverdieping (19 kamers in 1984). Morzine's leien dak en blokkade gevels, met hoek-size stenen, maken het een typisch voorbeeld van de Faucigner en presbyteries. De tuinen van de pastoor, de stenen bekkens en een episcopaal schild completeren het geheel.

De pastorie was gekoppeld aan prominente figuren, zoals Sint Franciscus de Sales, pastoor van de parochie in 1597-1598, of bisschop Jean-François de Sales, die het pand in 1626 bezocht. In de archieven worden ook invloedrijke parochiepriesters genoemd, zoals Simon Cauly (17e eeuw), dokter en kapelaan van de hertog van Savoye, of François Perravex, die in 1786 toezicht hield op wijzigingen.

Tijdens de revolutie werd de pastorie nationaal eigendom in 1794, en de religieuze symbolen werden gehamerd. In de 20e eeuw stond het centraal in een erfgoeddebat: in 1984 leidde de restauratiekosten (200-250 miljoen frank) bijna tot de sloop ervan. Tenslotte is het vandaag een privé-eigendom dat niet toegankelijk is voor het publiek.

De geschiedenis illustreert de spanningen tussen het lokale geheugen en de moderniteit, zoals blijkt uit de controverse van 1984 tussen de architect van de Bâtiments de France, die zijn historische waarde verdedigt, en plaatselijke gekozen ambtenaren die zich bezighouden met kosten en hedendaags gebruik. De indeling van 1985 beschermde zijn gevels, daken en veranda's, die zijn iconische erfgoed status afdichtten.

Externe links