Logo Musée du Patrimoine

Alle Franse erfgoed ingedeeld naar regio's, departementen en steden

Priorij van Orsan à Maisonnais dans le Cher

Patrimoine classé
Patrimoine religieux
Prieuré
Cher

Priorij van Orsan

    Orsan
    18170 Maisonnais
Particuliere eigendom
Prieuré dOrsan
Prieuré dOrsan
Prieuré dOrsan
Prieuré dOrsan
Prieuré dOrsan
Prieuré dOrsan
Prieuré dOrsan
Prieuré dOrsan
Prieuré dOrsan
Crédit photo : Pierre, Jacques - Sous licence Creative Commons

Tijdlijn

Moyen Âge central
Bas Moyen Âge
Renaissance
Temps modernes
Révolution/Empire
XIXe siècle
Époque contemporaine
1100
1200
1500
1600
1900
2000
1107
Stichting van de Priorij
1113
Afronding kerk
1569
Vernietiging tijdens de godsdienstoorlogen
1596
Gedeeltelijke reconstructie
27 mars 1926
Historische monument classificatie
1992
Creatie van tuinen
Aujourd'hui
Aujourd'hui

Geklasseerd erfgoed

De Priorij (cad. AB 22): inschrijving bij beschikking van 27 maart 1926

Kerncijfers

Robert d’Arbrissel - Oprichter van de orde van Fontevraud Fonda Orsan in 11107 overleed daar in 1116.
Agnès de Châteaumeillant - Eerste Prioress van Orsan Onder bescherming van aartsbisschop Léger.
Léger - Aartsbisschop van Bourges Beschermer van de priorij, begraven in het hart van Robert.
Éléonore de Bourbon - Abbess of Fontevraud (22e) De wederopbouw werd voltooid in 1596.
Louise de La Châtre - Prioress in 1559 Hij regisseerde de priorij voor de oorlogen van de religie.
Patrice Taravella et Sonia Lesot - Restauratiearchitecten In 1990 gekocht en gerenoveerd.

Oorsprong en geschiedenis

Priorij Onze-Lieve-Vrouw van Orsan werd in 1107 opgericht door Robert d'Arbrissel, oprichter van de orde van Fontevraud, nabij het dorp Maisonnais in de Berry. Onder de bescherming van de aartsbisschop van Bourges Léger werd hij een welvarende plaats dankzij de gaven van de lokale heren en het rigoureuze beheer van zijn prioriteiten. De kerk werd voltooid in 1113, en de priorij werd een plaats van bedevaart na de dood van Robert van Arbrissel, wiens hart werd bewaard in een marmeren mausoleum. Zijn lichaam rustte op Fontevraud, terwijl Léger aan zijn zijde werd begraven.

In de 16e eeuw verwoestten de godsdienstoorlogen de priorij: in 1569 werden de gebouwen geplunderd en verbrand, waardoor de nonnen moesten vluchten. Ondanks een gedeeltelijke reconstructie in 1596 onder impuls van Eléonore de Bourbon, abdis van Fontevraud, nam de daling toe. Het hek en het grote portaal, toegevoegd in de achttiende eeuw, zijn niet genoeg om de verkoop van goederen als nationale goederen tijdens de revolutie te voorkomen. Getransformeerd in een boerderij, de site verloor zijn kerk, klooster en molen, hun stenen hergebruikt voor landelijke bouw.

In 1990 verwierven architecten Patrice Taravella en Sonia Lesot de resterende 4 gebouwen en de omliggende 40 hectare, waarna ze werden verlaten. Sinds 1926 werd de priorij gerestaureerd met behulp van de Bâtiments de France en regionale subsidies. De tuinen, opgericht in 1992 en geopend voor het publiek in 1994, roepen middeleeuwse kloostertuinen zonder een exacte reconstructie. De site, nu beheerd door Gareth Casey en Cyrille Pearon, blijft open voor het bezoek, hoewel het hotel gedeelte gesloten in 2017.

Vanuit de oorspronkelijke architectuur, blijft er een huis van de 16e en 18e eeuw, een portico met zijn lantaarn van de doden, de capitulaire kamer, de refter en de keuken onder de koetsdeur. De Bourbontoren en de ommuurde salon van de priorij herinneren zich het klooster verleden. Onder de opmerkelijke overblijfselen, een steen gesneden met de wapens van Eleonore de Bourbon, gedateerd 1596 en de kraampjes van de zestiende eeuw, vandaag bewaard in de abdij van Notre-Dame de Puyferrand. De priorij bezat ooit eigendom in Vigoulant en de kapel van Herat, evenals de parochiekerk van Maisonnais.

De Priorij van Orsan illustreert de turbulente geschiedenis van religieuze gemeenschappen in Berry, tussen middeleeuwse welvaart, conflictgerelateerde vernietiging en hedendaagse wedergeboorte. Zijn rol in de orde van Fontevraud, gekenmerkt door figuren als Agnès de Châteaumeillant (eerste Prioress) of Louise de La Châtre (prioriteit in 1559), maakt hem tot een zeldzame getuigenis van architectuur en spiritualiteit. De tuinen, geïnspireerd door kloostertradities, hebben deze historische plek nieuw leven ingeblazen en vandaag trekken bezoekers en erfgoedliefhebbers.

Externe links