Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Priorij van Notre-Dame de Puymartin, gelegen in La Chapelle-Faucher in de Dordogne, vindt zijn oorsprong in het begin van de twaalfde eeuw. Het werd gebouwd door een monnik genaamd Fuchurius, wiens naam evolueerde om die van het dorp te geven: La Chapelle-Faucher. De kerk, oorspronkelijk gehecht aan de abdij van Charroux voor 1101, werd bevestigd in deze afhankelijkheid door bisschop Willem II van Aueroche. Deze priorij, bescheiden van grootte (enkel schip en plat bed), werd een centrale plaats van aanbidding voor de lokale gemeenschap, voordat gedeeltelijk vernietigd tijdens de Honderdjarige Oorlog door de Zwarte Prins.

In de 15e eeuw onderging het monument een grote wederopbouwfase. In 1485 werd de westelijke gevelmuur herbouwd en werd de ingang verplaatst naar de zuidwestelijke muur, waarbij bestaande gekerfde elementen werden hergebruikt, waaronder een Maagd met Kind boven de poort. De seigneuriale familie van Bruc-Chabans paste een zijkapel in renaissancestijl aan, die diende als familiebegrafenis. De 16e eeuwse muurschilderingen, herontdekt in 1991 nadat ze verborgen waren onder een coating in de 19e eeuw, bevatten een opmerkelijke Jessé boom in het koor. Deze elementen illustreren de artistieke en religieuze evolutie van de site tussen de Middeleeuwen en de Renaissance.

De priorij werd ook gekenmerkt door banden met kerkelijke figuren, zoals het bezoek van de aartsbisschop van Bordeaux (later Paus Clement V) in 1304, of de aanwezigheid van de comandate prior Pulier de Brioude in 1789. Gerangschikt historisch monument in 1938 voor zijn ruïnes, dan in 1948 voor de hele priorij, de site profiteerde van recente restauraties (dak en crêpe in 2007). De architectuur combineert daarmee Romaans erfgoed, gotische sporen en Renaissance toevoegingen, wat een turbulente geschiedenis weerspiegelt tussen verlatenheid, wederopbouw en herontdekking.

Opgemerkt moet worden dat de priorij ook een commandory was van de orde van Sint-Johannes van Jeruzalem, gehecht in 1373 aan die van de St. Paulusrots. De gevel bewaart gesneden stenen, waaronder een hoofd dat een kruis boven de veranda draagt, terwijl een trap met schroeven in een vierkante toren getuige is van zijn middeleeuwse ruimtelijke organisatie. Deze architectonische details, gecombineerd met muurschilderingen, zijn een belangrijk voorbeeld van het landelijke religieuze erfgoed in New Aquitaine.

Externe links