Oude habitat Traces Néolithique final (≈ 2770 av. J.-C.)
Pre-Protohistorische aanwezigheid
850-425 av. J.-C.
Periode van intensieve bezetting
Periode van intensieve bezetting 850-425 av. J.-C. (≈ 638 av. J.-C.)
Bronstijd en eerste ijzertijdperk
2009
Registratie voor historische monumenten
Registratie voor historische monumenten 2009 (≈ 2009)
Bescherming van overblijfselen bij ministerieel besluit
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
De protohistorische site (Box B 82, 84, 97, 85, 87 tot 90, 1369, 91, 98, 99, 101, 1311, 100, 102): registratie bij beschikking van 11 augustus 2009
Kerncijfers
Information non disponible - Geen historisch karakter aangehaald
Alleen archeologische bronnen
Oorsprong en geschiedenis
Cordouls, gelegen in Puylaurens, Tarn, Occitanie, is een van de belangrijkste protohistorische sites in de regio. Het werd intensief bezet tussen 850 en 425 B.C.E. en markeerde de overgang van bronstijd naar de eerste ijzertijd. Het defensieve systeem combineert een natuurlijke klif en een kunstmatige aardestijging, getuigend van een geavanceerde gemeenschap organisatie voor de tijd. Archeologische prospectie onthulde overblijfselen van pottenbakkers- en metallurgieworkshops, evenals uit Etrussia en Attica geïmporteerde keramiek, die verafgelegen handel benadrukten.
De opgravingen toonden ook sporen van een habitat uit de laatste Neolithische periode, voorafgaand aan de piekperiode van het oppidum. Deze site illustreert dus een voortdurende menselijke bezetting gedurende enkele millennia, met een bijzondere concentratie tijdens de Protohistorie. De beschermde elementen, die in 2009 zijn geregistreerd, hebben betrekking op een gebied met inbegrip van gemeenschappelijke en particuliere percelen, hetgeen het belang van het erfgoed weerspiegelt.
De lokalisatie van het pappidum, op een rotsachtige spoor, maakt het een typisch voorbeeld van de versterkte nederzettingen van deze periode, ontworpen om gebieden en communicatieroutes te controleren. De archeologische meubels, gediversifieerd en gedeeltelijk geïmporteerd, getuigen van een samenleving die prioriteit heeft en verbonden is met mediterrane netwerken, ondanks de relatieve geografische afstand.
De nauwkeurigheid van de huidige locatie wordt als redelijk beschouwd (noot 5/10), en de site blijft gedeeltelijk toegankelijk, hoewel verdeeld over particuliere en gemeenschappelijke eigendommen. Zijn benaming als Historische Monumenten in 2009 heeft tot doel dit uitzonderlijke erfgoed te behouden en tegelijkertijd de risico's in verband met de variabele staat van instandhouding ervan te beperken.