Eerste bouw XVIIIe siècle (≈ 1850)
Fontein toegeschreven aan Attiret, neo-klassieke stijl.
22 décembre 1970
MH-classificatie
MH-classificatie 22 décembre 1970 (≈ 1970)
Bescherming van historische monumenten.
1982
Eerste restauratie
Eerste restauratie 1982 (≈ 1982)
Werk aan beschadigde structuur.
2020
Financiering van het erfgoed van de missie
Financiering van het erfgoed van de missie 2020 (≈ 2020)
60 000 euro toegewezen voor redding.
2021
Volledige restauratie
Volledige restauratie 2021 (≈ 2021)
Stabilisatie en reparatie van stenen.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Openbare fontein of halfcirkelfontein met vier kolommen (Box 1972 AD 71): classificatie bij decreet van 22 december 1970
Kerncijfers
Antoine-Louis Attiret - Architect
Een toegeschreven ontwerper van de fontein.
Claude-François Attiret - Beeldhouwer
Collaborator met gesneden ornamenten.
Oorsprong en geschiedenis
De grote fontein van Sermange is een half-cirkelige openbare fontein met vier kolommen, neo-klassieke stijl, gelegen in het departement Jura, Bourgondië-Franche-Comté. Het dateert uit de 18e eeuw en staat sinds 1970 als historisch monument. De architectuur, toegeschreven aan architect Antoine-Louis Attiret en beeldhouwer Claude-François Attiret, is geïnspireerd door oude modellen, met zuilen versierd met ijsblokjes.
Oorspronkelijk bestond het gebouw uit een supp, een water en een wasbeurt, maar alleen het bronpaviljoen blijft vandaag de dag over. Deze laatste, met een neoklassieke entree die door een kruis werd overreden, werd gerestaureerd, met name in 1982 en 2021. Structurele problemen in verband met de aard van de klei en de afbraak van stenen hebben recent werk gemotiveerd, ondersteund door de Heritage Mission in 2020 met financiering van 60.000 euro.
De fontein mag niet verward worden met de fontein van de Lavoir de Sermange, die sinds 1941 als historische monumenten was opgenomen. Zijn architectonische stijl, vergelijkbaar met die van de Arans fontein in Dole (ook ontworpen door Attiret), weerspiegelt de invloed van neo-classicisme in de regio. De gebonden zuilen en bevroren ornamenten zijn een opmerkelijk voorbeeld van het 18e eeuwse hydraulische erfgoed.
De restauratie van 2021 hielp het gebouw te stabiliseren, bedreigd door structurele stoornissen en het risico van vallende stenen. De Erfgoedstichting speelde een sleutelrol bij het aantrekken van fondsen en benadrukte de historische waarde van het monument. Vandaag de dag blijft de fontein een symbool van het lokale erfgoed, wat zowel de technische vindingrijkheid van de tijd als de hedendaagse uitdagingen van zijn behoud illustreert.
Mededelingen
Log in om een beoordeling te plaatsen