Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Combes goed, gelegen in La Ricamarie in de Ondaine Valley, werd gebouwd in de vroege jaren 1950 door de Freyssinet-Limousin Concrete Society. Het is een van de weinige rekeningen van de steenkoolwinning in het bekken van Loire. De ridderlijkheid, atypisch door de afwezigheid van duwers, rust op een voorgespannen betonnen structuur met een piek zwelling die de krachten van de kabels compenseren. Dit systeem, innovatief voor de tijd, vervangt een fortuin apparaat geïnstalleerd in de jaren 1930.

Oorspronkelijk was de site een hol (ondergronds goed zonder oppervlakte opening), gegraven in 1934 om dijkjes op 23 meter diepte op te slaan. Tussen 1937 en 1950 werd het in 1935 omgebouwd tot een put. De huidige grensoverschrijdende, voltooid in 1950, markeert het hoogtepunt van deze evolutie, met een 1500 pk extractie machine en moderne slachtmethoden. Op zijn hoogtepunt rond 1960, de put gewonnen tot 1.200 ton steenkool per dag, vervoerd via een 1,2 km transporteur naar de Pigeot put washhouse.

Tussen 1972 en 1983 werd de Combes-put uitsluitend gebruikt voor uitgraving (waterpompen) om de Pigeot-put te beschermen. De geografische isolatie, op de top van een heuvel, en het oorspronkelijke ontwerp (een silo getransformeerd in een put) verklaren het behoud ervan na de stopzetting van de mijnbouwactiviteit. In 2003 werd er een historisch monument geregisseerd, met paardrijden en oppervlaktegebouwen, die nu eigendom zijn van de gemeente. De architectuur, die functionaliteit en technische innovatie combineert, maakt het een symbool van het industriële erfgoed van Stéphanois.

Het ruiterschap van de Combes onderscheidt zich op zijn beurt door zijn profiel, zonder de traditionele schuine leggings. De stabiliteit wordt gewaarborgd door een betonnen deining aan de bovenkant, die de rollen ondersteunt, en door de homogeniteit van de structuur. Dit ontwerp, dat representatief is voor de tweede generatie betonnen paardrijden die in de jaren dertig verscheen, illustreert de aanpassing van mijnbouwtechnieken aan de geologische en economische beperkingen van de naoorlogse periode. De plaats, hoewel bescheiden in grootte, was de eerste bron die in de jaren 1960 uit het bekken werd gehaald.

De productie van de put was gebaseerd op sedans met een hoge capaciteit en een geautomatiseerd systeem: de auto's werden geleegd door elektrische duwers in een hopper, en vervolgens werd de kolen vervoerd per transportband naar het scherm. Deze geavanceerde mechanisatie contrasteerde met de ambachtelijke methoden die nog steeds in andere putten in de regio worden gebruikt. Na de sluiting ontsnapte de put aan vernietiging dankzij de geïsoleerde locatie, en werd een marker van het industriële landschap van Loire.

Externe links