Hoewel beschreven als angst, deze constructie presenteert zich eigenlijk als een vierkante toren met gesneden stroken, verhoogd op twee niveaus van metselwerk, aangevuld met een leefruimte onder het frame. Een buitentrap geeft toegang tot de bovenverdieping, gewelfd in een wieg, terwijl het geheel wordt overdekt door een dak met acht panelen. Dit type structuur weerspiegelt de aan het begin van de 18e eeuw geldende vestingtechnieken, aangepast aan de topografische beperkingen van de Alpen.
In een voorontwerp van 1723 werd aanvankelijk een ronde toren voorgesteld, maar de uiteindelijke bouw, uitgevoerd tussen 1724 en 1734, nam een vierkant plan aan. Het werk wordt uitgevoerd onder toezicht van de markies d'Asfeld, vervolgens algemeen directeur fortificaties. Deze laatste speelde een sleutelrol bij de modernisering van de grensverdedigingen van het Koninkrijk Frankrijk, met name in de Alpen, waar Briançon een strategische positie bekleedde.
Het gebouw is opgenomen in de inventaris van historische monumenten sinds 1986, inclusief aangrenzende kale gronden. De staat van instandhouding en de integratie ervan in het stadslandschap van Briançon getuigen van het historische belang van de vestingwerken van Vauban en post-Vauban in dit grensgebied. De geschatte locatie, die als "a priori bevredigend" wordt beschouwd, suggereert een beperkte toegankelijkheid voor bezoekers, zonder duidelijke indicatie van de openheid voor het publiek.
