Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Louvrepiramide, in 1983 in opdracht van president François Mitterrand, werd ontworpen door de Sino-Amerikaanse architect Ieoh Ming Pei als onderdeel van het Grand Louvre-project. Dit project was bedoeld om het paleis om te vormen tot een "massamuseum" door ruimtes vrij te geven die bezet zijn door het ministerie van Financiën. Het idee van een piramide op de binnenplaats van Napoleon dateert uit de 19e eeuw, opgeroepen in 1809 om Napoleon I te eren of in 1889 voor de honderdste eeuw van de Franse Revolutie.

De piramide, die in twee fasen werd ingehuldigd (1988 en 1989), veroorzaakte in 1984 een hevige controverse. Critici, zoals historicus André Fermigier of journalist Jean Dutord, beschreven het als "nulgraad van architectuur" of "disneyland" inbraak. De aanhangers, waaronder de nieuwe waarnemer, verdedigden zijn moderne brutaliteit. De controverse verdween in 1986 na een levensgrote simulatie die Jacques Chirac, toen burgemeester van Parijs, overtuigde.

De structuur, 21.64 meter hoog, rust op een vierkante basis van 35,42 meter en heeft 673 glazen panelen (603 diamant en 70 driehoeken). De uitzonderlijke transparantie, verkregen dankzij een sodocalcisch glas met een laag ijzergehalte, was een technische prestatie voor die tijd. De piramide is omgeven door drie miniatuurreplica's en een vijfde, omgekeerd, onder de Carrousel du Louvre. De ontvangsthal, oorspronkelijk voor 5 miljoen bezoekers, werd tussen 2014 en 2016 gerenoveerd om het hoofd te bieden aan meer dan 9 miljoen bezoekers.

Het project bevatte ook controversiële symbolen: het nummer 673 (bij 666) gevoed esoterische theorieën, terwijl een meridiaan werd getekend in 1997 aan de voet van de omgekeerde piramide. In 2011 verminderde de nieuwe LED-verlichting het energieverbruik met 73%. Ondanks de aanvankelijke polemieken werd de piramide een embleem van het Louvre, wat een keerpunt in de Franse museumgeschiedenis markeerde.

Toekomst

Hoewel de piramide tijdens de presentatie van haar project in 1984 een grote controverse wekte, werd het begin van de 20ste eeuw het derde meest gewaardeerde werk van het Louvre na de Mona Lisa en Venus van Milo.

Externe links