Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Halles de Paris, een groothandelsmarkt voor verse voedingsmiddelen, werd in de 12e eeuw onder Louis VI le Gros geïnstalleerd op oude droge moerassen, genaamd " Champeaux." Deze plaats, buitenmurale op dat moment, werd een strategisch commercieel kruispunt tussen Saint-Denis, Montmartre en Saint-Honoré straten. De markt, aanvankelijk openlucht, geleidelijk uitgebreid met overdekte zalen voor drapers, Mercerers en Corroyers onder Saint Louis (XIIIde eeuw).

In de middeleeuwen herbergden de Halles ook de Royal Pilori, een zeshoekige toren waar veroordeelden werden blootgesteld voor fraude, godslastering of pooiers. Dit symbool van beruchte gerechtigheid, meerdere malen herbouwd (1502, 1542), werd afgeschaft in 1789. De markt, die zich voortdurend uitbreidt, moderniseert haar structuren, met name met de Halle aux tarwes (1763) en de markt van Innocents (1789), die haar oppervlakte verdubbelen.

In 1853 lanceerde Napoleon III de bouw van de twaalf Baltard glazen en metalen paviljoens, geïnspireerd door het Crystal Palace in Londen. Deze "grote paraplu's," ingehuldigd tussen 1857 en 1874, revolutioneerden marktarchitectuur met gespecialiseerde ruimtes (vlees, vis, groenten). De wijk werd een logistieke hub, ondanks het ontbreken van directe treindienst, en inspireerde Émile Zola voor Le Ventre de Paris (1873).

De paviljoens, ondanks hun succes, werden in 1969 afgebroken om markten naar Rungis over te dragen. De "hole des Halles" maakte plaats voor het Forum (1979), een ondergrondse winkelcentrum en de Nelson-Mandela tuin, terwijl het station RER Châtelet-Les Halles het grootste metrostation ter wereld werd. Twee Baltard paviljoens werden gered: een herbouwd in Nogent-sur-Marne, de andere naar Japan gestuurd.

In de 21e eeuw werd de wijk opnieuw uitgevonden met het Canopé (2016), een moderne structuur over het Forum. Vandaag de dag, de Halles combineren geschiedenis en hedendaagsheid, combineert commercie, vervoer (80.000 dagelijkse reizigers), cultuur (UGC bioscoop, media bibliotheken) en groene ruimtes, met behoud van het geheugen van de commerciële en juridische verleden.

De site blijft een symbool van Parijse stedelijke transformaties, die zich verplaatsen van de "nourisher buik" van Zola naar een multimodale en culturele pool, met sporen van zijn middeleeuwse en Haussmannische erfgoed.

Externe links