Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het fort van Reignac is een uitzonderlijk kasteel-valse, laatste voorbeeld intact in Frankrijk, gelegen in Tursac in Dordogne. Gelegen aan de klif op de linkeroever van de Vézère, is deze strategische site bezet sinds de Upper Paleolithic, zoals blijkt uit de Magdalenaanse snijbrandsteen ontdekt in 1952. De opgravingen onthulden een voortdurende bezetting tot de IJzertijd (Hallstatt finale), met sporen van troglodytische habitats herschikt in de Middeleeuwen.

Voor het eerst genoemd in 1386 als Rinhacum (eigendom van Renius), werd het fort gebouwd tijdens de Honderdjarige Oorlog als toevluchtsoord tegen plunderaars. Zijn heer, Jaquemet de Reignac, die bekend staat om zijn wreedheid, oefende dan onder het gezag van de troglodytische stad naast de Sint Christophe Roque. In de 14e eeuw werden de oude prehistorische schuilplaatsen opgeruimd en de hoge gevel, waarbij topografie werd uitgebuit voor een optimale verdediging: op 40 meter hoogte is toegang alleen mogelijk vanaf de voorkant.

Aan het begin van de 16e eeuw (1508) werden openingen in de gevel doorboord, wat de aanpassing van de architectuur aan de komst van vuurwapens markeerde. De vestingwerken (beek, aannemers, kanonboten) worden versterkt, wat de spanningen van de oorlogen van de Liga weerspiegelt. Een Latijnse inscriptie uit 1667 (INMOTA MANEBIT, "het zal ongewijzigd blijven") op een deur getuigt van latere wijzigingen. Het gebouw, 25 meter lang, combineert steen-gesneden en kleine apparaat, met 19 ramen, sommige met sleeën.

Gewoond tot 1931 verwelkomde het forthuis in 1915 Japanse schilders Foujita en Kawashima, uitgenodigd door Graaf Alphonse Claret van Fleurieu. Foujita woonde er tot februari 1916 voordat hij bij het kasteel van Marzac kwam. Gerangschikt als historisch monument in 1964 (gevels en daken) en in 1966 (prehistorisch gebouw), is het sinds 2006 toegankelijk voor het publiek. Het interieur, gegraven in de klif, onthult seigneuriële ruimtes (eerlijke kamer, kapel, cachot) georganiseerd volgens het Karolingische model (aula, capella, camera).

De site is ook gekoppeld aan legendes zoals die van Jaquemet de Reignac, bijgenaamd de "geit van Reignac" voor zijn wreedheid, genoemd in Jacquou le Croquant d'Eugène Le Roy. In de 21e eeuw trok het fort 65.000 bezoekers per jaar (2022), een combinatie van historisch erfgoed, prehistorische tentoonstellingen en paranormale folklore.

Externe links