Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Romeinse bad van Plumbières-les-Bains is een thermale inrichting waarvan de oorsprong teruggaat tot een Gallo-Romeinse constructie, die vandaag de dag nog zichtbaar is. Al in de 16e eeuw beschreven artsen en schrijvers zoals Michel de Montaigne (die er in 1580 verbleef) of Dom Calmet (1748) een groot, openlucht rechthoekig bekken met een hypocauste die van nature door thermaal water wordt verwarmd. De overstromingen van 1565 en 1594, gevolgd door de Dertigjarige Oorlog, hebben de locatie ernstig beschadigd, waardoor een tijdelijke daling.

Een eerste reconstructie vond plaats in 1702 onder Hertog Léopold I van Lotharingen, gevolgd door ontwikkelingen tussen 1800 en 1817. In 1837 richtte architect Nicolas Grillot een nieuw rechthoekig gebouw op in zandsteen en marmer, dat alleen de oude hypocaust bewaarde. De site werd volledig herbouwd tussen 1936 en 1938 door Robert Danis, die een mozaïek (1938) en muurschilderingen getekend Frank Danis, gerestaureerd in 1996. De vestibule, met zijn Gallo-Romeinse stands en interieurdecoraties, staat sinds 2001 als historisch monument.

Tot 2023 herbergde het Romeinse bad Romeinse standbeelden die door het Louvre werden uitgeleend, waaronder een Augustus in de eerste eeuw voor Christus, nu verwijderd voor restauratie. Deze elementen onderstrepen de dubbele identiteit van de plaats, zowel het oude erfgoed als het symbool van de thermische gouden eeuw van de 19e en 20e eeuw.

De bronnen uit de 18e eeuw roepen een halfronde bassin op, begrensd door vier zandstenen treden, die vandaag nog zichtbaar zijn. De verharde grond was gebaseerd op een hypocauste die door water werd verwarmd, een typisch Romeins thermisch systeem. De werken van 1837 en 1936 bewaarden deze ondergrondse structuur en moderniseerden deze samen met edele materialen (marmer, zandsteen) en Art Deco decoraties.

Het Romeinse bad maakt deel uit van de thermale geschiedenis van Plumbières, naast andere inrichtingen zoals het Stanislasbad of het Montaignebad. De architectuur combineert dus drie tijdperken: Oudheid (afstuderen en hypocauste), 19e eeuw (neoklassieke structuur van Grilllot) en 1930 (Art Deco reconstructie van Danis).

Externe links