Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De archeologische vindplaats van de Zoutfonteinen, te paard op Foissy-lès-Vézelay en Saint-Père in Yonne, is een plaats van opkomst van zoutbronnen geëxploiteerd van het Neolithicum tot de Middeleeuwen. Gerangschikt historisch monument in 1936 en 1942, het dankt zijn ontdekking in 1933 aan zandwinning, onthullen neolithische putten en Gallo-Romeinse resten. De opgravingen, uitgevoerd door René Louis, Robert Dauvergne en Bernard Lacroix vanaf 1934, onthulden thermale baden, begrafenissen en objecten uit het eerste millennium voor Christus, wat een ononderbroken menselijke bezetting bevestigde.

De geologie van de site, gekenmerkt door de kruising van twee grote fouten (de Morvan en de Zoutfonteinen), maakt de opkomst van gemineraliseerd water rijk aan natriumchloride. Deze wateren, bij 15.2 °C en licht radioactief, werden gevangen via houten putten uit de ijzertijd (ca. 900 v.Chr.), vervolgens geëxploiteerd voor de productie van zout en therapeutisch gebruik. De Kelten vestigden daar een rond heiligdom, voordat de Romeinen in de 1e eeuw gemengde baden bouwden, uitgebreid in de 2e en 3e eeuw met sportfaciliteiten als een paleis.

In de derde eeuw, de Alaman invasies gedeeltelijk vernietigde de site, verminderen het gebruik ervan tot ambachtelijke zoutwinning tot de vijfde eeuw. De opgravingen onthulden munten van keizer Constance II en Dèce (vierde eeuw), evenals een landelijke villa genaamd Vercellacus, verzonden als een Karolingische landgoed. Het opleggen van gabelle in de 13e eeuw eindigde lokale zoutwinning, begraven de site onder dijkplaatsen tot haar herontdekking in de 20e eeuw. Vandaag de dag maakt een ontvangstcentrum (geopend in 2017) het mogelijk om deze unieke overblijfselen in Bourgondië-Franche-Comté te verkennen.

De Gallo-Romeinse baden van de Zoutfonteinen illustreren een geleidelijke aanpassing van de Romeinse technieken, met een verwarmingssysteem en ruimtes gewijd aan warme en koude baden. De site, gelegen op een oude route van Autun naar Auxerre, trok een regionale klantenkring voor zijn genezende deugden. De overblijfselen omvatten ook uitzonderlijk bewaard gebleven eiken gieren uit de ijzertijd, die vroeg hydraulische controle. De heilige dimensie van de bronnen, die tot in de Middeleeuwen werd gehandhaafd, verschijnt in symbolische regelingen als een put omringd door kiezels.

De archeologische opgravingen hebben ook een Keltisch "dhurnveld" (900 v.Chr.), mammoetverdedigingen en neolithische instrumenten opgegraven, wat een zeldzame culturele stratificatie onthult. De site, die sinds 2008 een gemeenschappelijk eigendom is, is een symbolisch voorbeeld van de overgang tussen Keltische en Romeinse praktijken, gekenmerkt door de coëxistentie van heiligdommen, aangrenzende staalfabrieken activiteiten, en een bloeiende zout handel. De geleidelijke afschaffing ervan weerspiegelt de economische en politieke omwentelingen van laat Gallië.

Toekomst

Het museum ligt vlakbij de kerk van Saint-Père, het bevat drie kamers, waarvan twee op de site.

Externe links