Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Koninklijke Brug, gelegen in het 1e arrondissement van Parijs, is een symbolisch werk dat tussen 1685 en 1689 werd gebouwd tijdens de regering van Lodewijk XIV. Het vervangt een houten brug, de "Red Bridge," verwoest door een overstroming in 1684. Gefinancierd door de koning, dankt hij zijn naam aan zijn koninklijke sponsor en zijn nabijheid bij het Tuileries Palace. Deze stenen brug, ontworpen door Jules Hardouin-Mansart, François Romain en Jacques Gabriel, markeert een technische vooruitgang met het gebruik van caissons voor stichtingen en puzzolane in mortieren, een eerste in Frankrijk.

De 1685 schatting, opgesteld door Hardouin-Mansart, definieert innovatieve kenmerken: vijf overspanningen met een 23,40 meter centrale boog, 4,55 meter dikke palen, en drie-centra mand baai gewelven. De materialen, zorgvuldig geselecteerd, omvatten stenen van Saint-Cloud, Bagneux en Vergelet, evenals stenen van Vaugirard. De bouw, toegekend aan James IV Gabriel voor 675,000 pond, werd gekenmerkt door gevaren, zoals de dood van Gabriel in 1686, dwingt zijn weduwe en zwager om het werk voort te zetten. De uiteindelijke kosten zijn £764.500.

In 1689 werd de Pont Royal een plaats van Parijse festivals in de 18e eeuw. In 1814 keerde hij terug naar zijn oorspronkelijke naam. In 1791 kwam de processie met de as van Voltaire daar voorbij. In 1939 maakte hij een historisch monument, onderging in 1852 kleine wijzigingen om zijn toegang te verzachten. In 2005 werd hij voor de Olympische Spelen van 2012 in Parijs aangestoken. Zijn geschiedenis wordt ook gekenmerkt door artistieke voorstellingen, zoals de schilderijen van Camille Pissarro aan het begin van de 20e eeuw.

Voor de Royal Bridge werd de site bezet door de "Red Bridge," een houten tolbrug gebouwd in 1632 door Pierre Piduo en Robert Chuppin. Fragiel, het werd meerdere malen gerepareerd, verbrand in 1654, weggevoerd door de wateren in 1656, vervolgens herbouwd in 1660 voordat definitief vernietigd in 1684. Een stenen wederopbouw project, gefinancierd door een tontine voorgesteld door Lorenzo Tonti, mislukt. De Rode Brug ontleent zijn naam aan zijn kleur of promotor, Louis Le Barbier, en werd ook wel "Saint Anne Bridge" genoemd als eerbetoon aan Anne van Oostenrijk.

De Royal Bridge onderscheidt zich door zijn decoratieve soberheid en zijn technische innovaties, zoals de hydrografische schaal die de overstromingen van de Seine aangeeft, toegevoegd na die van de Tournelle Bridge. Zijn plannen dienen als model voor andere werken, zoals de Jacques-Gabrielbrug in Blois. De bouwfasen worden gedocumenteerd door de gravures van Lieven Cruyl. In de 19e eeuw werd het een populair onderwerp van schilders, zoals Pissarro, die het vereeuwigden vanuit het hotel Voltaire op de gelijknamige kade.

Externe links