Bouw van een station 1935 (≈ 1935)
Gebouwd door STAO in gewapend beton.
2008
Registratie historisch monument
Registratie historisch monument 2008 (≈ 2008)
Bescherming van de gevel en rotunda.
juillet 2013
Sluiten als busstation
Sluiten als busstation juillet 2013 (≈ 2013)
Vervangen door de multimodale pool.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
De gevel op de Avenue du Général-Leclerc en het bijbehorende dak; de twee gangen van aankomst en vertrek van de bussen met hun betonnen structuur met glazen kasseistroken; de eigenlijke rotonde en de spanwijdte die erin slaagt (cf. CX 174, cf. plan gehecht aan de Orde): registratie bij beschikking van 10 oktober 2008
Kerncijfers
Société des transports automobiles de l'Ouest (S.T.A.O.) - Sponsor en exploitant
Het station van de S.T.A.O. (Société des transports autos de l'Ouest) werd gebouwd in 1935 in Le Mans, aan de Avenue du Général-Leclerc, vlakbij het SNCF-station. Dit iconische gebouw, ontworpen in gewapend beton, onderscheidt zich door zijn centrale rotunda bedekt met een glazen geplaveide koepel en zijn zijgangen verlicht door glazen beton platen. Het was de enige terminal voor de tolbussen in het Sarthois netwerk tot 2013, toen het werd vervangen door de multimodale hub van het station.
De parkeergarage is in 2008 een historisch monument geworden voor zijn gevel, dak, gangen en rotunda, en heeft na de overname door een vastgoedontwikkelaar een radicale transformatie ondergaan. Het Patio-Rivoli project behield slechts 500 m2 van de oorspronkelijke lane-side structuur, inclusief de gevel en de koepel, terwijl de achterkant werd gesloopt om plaats te maken voor een gebouw van 30 woningen en ondergrondse parking. Niet alle decoratieve elementen, zoals cartridges met de inscriptie "STAO," zijn hersteld, waardoor de oorspronkelijke architectonische balans verandert.
Oorspronkelijk symboliseerde de parkeergarage de modernisering van het vervoer in de Pays de la Loire, die de opkomst van het wegennet in de jaren dertig weerspiegelt. De innovatieve structuur, het combineren van functionaliteit en esthetische Art Deco, maakte het een model voor de busstations van de tijd. Na 2013 stopte zijn transportroeping, maar zijn inscriptie in historische monumenten redde een deel van dit industriële erfgoed, ondanks de controversiële hedendaagse ontwikkelingen.
Het gebouw illustreert vandaag de spanningen tussen erfgoedbehoud en vastgoeddruk. De beschermde gevel, met zijn metalen poorten en koepel, herinnert aan de gouden eeuw van collectief vervoer in Sarthe, terwijl de achterbouw gereconstrueerde huisvesting de samenhang van rehabilitatieprojecten in vraag stelt. De archieven vermelden ook een afgebroken project van transformatie naar commerciële ruimte voor het eerste deel bewaard gebleven.
Mededelingen
Log in om een beoordeling te plaatsen