Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Saint-André kerk van Appeville-Annebault, gelegen in de Eure in Normandië, is een katholiek gebouw gebouwd tussen de 14e en 16e eeuw. Het koor, het oudste deel, dateert uit de 14e eeuw en is gebouwd in een metselwerk van vuursteen, terwijl het schip en de toren, van flamboyante gotische stijl, worden opgericht in de 16e eeuw onder impuls van de broers Claude en Jacques d'Annebault, lokale beschermheren. Het gebouw werd geclassificeerd als een historisch monument in 1862, met erkenning van de architectonische en historische waarde.

De reconstructie van het schip begon in 1518, gefinancierd door Claude d'Annebault, admiraal van Frankrijk en Marshal, en zijn broer Jacques, toekomstige kardinaal en abbé van Bec. Hun wapens, in steen gesneden, getuigen van hun grote bijdrage. Het oudere koor bewaart de uitlopers van de 14e eeuw en een raam nu verborgen. Een lokale legende vertelt dat het primitieve gebouw, gebouwd op een veld genaamd gesloten in Saint Andrew, werd mysterieus vernietigd elke nacht, duwen de bouwers om de huidige locatie in de vallei te kiezen.

De architectuur van de kerk wordt gekenmerkt door een open kroon, versierd met fantastische bladeren, vruchten en dieren, die onder het dak rond het schip. De vierkante toren, bedekt met een pijl in leisteen, en de westelijke poort, met zijn boog in vlecht, dateert ook uit de zestiende eeuw. Binnen vertegenwoordigen de boogsleutels, fijn gesneden, in het bijzonder de duif van de Heilige Geest en Sint Michael die de draak terroriseert. De ramen, fragmenten van de 16e eeuw, en beelden zoals die van Saint Milfort, getuigen van het beschermheerschap van de Annebaults.

Annebaults familie, oorspronkelijk uit de Pays d'Auge, markeert de geschiedenis van het monument. Claude, admiraal en gouverneur van Piemonte, en Jacques, kardinaal en abt, veranderde de kerk in een renaissancejuweel. Hun schande onder Hendrik II onderbrak het werk voor het koor. De twee broers worden begraven in het gebouw, waar hun graven zich hun invloed herinneren. Een massale stichting, gedateerd 1676, en 17e eeuwse begrafenisinscripties illustreren de duurzaamheid van lokale religieuze praktijken.

De kerk herbergt ook posterior elementen, zoals een Art Deco kruispad (1936) en 17de eeuwse doopvonten. Vlakbij, de Sint Marguerite fontein, gekoppeld aan een middeleeuwse lepra, getuigt van hardnekkige populaire tradities, zoals bedevaarten om ulcera te behandelen. De site, een gemeenschappelijk eigendom, blijft een belangrijke getuigenis van Normandische religieuze en seigneuriële erfgoed.

Externe links