Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Saint-Étienne de Saint-Étienne-Lardeyrol is een religieus gebouw van de Romaanse architectuur, gebouwd in de 12e eeuw in het departement Haute-Loire, in de regio Auvergne-Rhône-Alpes. Het wordt onderscheiden door zijn typische plan van de regio, het combineren van een schip met een apsis van dezelfde breedte en een achthoekige koepel op bolvormige trompons. Het schip, gewelfd in een wieg, wordt ritmisch uitgevoerd door dubbelen rustend op vierkante pilasters versierd met water gebladerde hoofdsteden, terwijl de apse, gebogen in een half-coupool, heeft arcatures en kolommen.

De kerk werd aanvankelijk gehecht aan een priorij die in 1167 door de bisschop van Puy werd toegekend aan de Benedictijnse abdij van de leerstoel-God, een belangrijk geestelijk en cultureel centrum van de Middeleeuwen in Auvergne. Deze link met de Chaise-Dieu, een invloedrijke abdij opgericht in de 11e eeuw, onderstreept het religieuze en strategische belang van de site. Twee zijkapellen, toegevoegd na de oorspronkelijke constructie, tonen verdere evoluties, hoewel hun exacte datum niet is gespecificeerd in de bronnen.

Geclassificeerd als historische monumenten in opdracht van 16 september 1907, Saint-Étienne Kerk is nu eigendom van de gemeente Saint-Étienne-Lardeyrol. De staat van behoud en zijn architectonische kenmerken, zoals de zuilen van baaien of gesneden hoofdsteden maken het een opmerkelijk voorbeeld van de Auvergnat Romaanse erfgoed. De beschikbare bronnen, waaronder de bases Merimée en Monumentum, bevestigen haar historische rol in het netwerk van prioriteiten die afhankelijk zijn van de voorzitter-God.

De locatie van het gebouw, in het dorp Saint-Étienne-Lardeyrol (code INSEE 43181), in de buurt van Puy-en-Velay, is een deel van een gebied gekenmerkt door een dichte middeleeuwse klooster nederzetting. De huidige nauwkeurigheid van de kaart wordt geschat op slecht (niveau 5/10), maar de GPS-coördinaten en het adres in de basis van Merimée kunnen worden geïdentificeerd. Creative Commons foto's, zoals die van Ludovic Péron, documenteren zijn hedendaagse verschijning.

Externe links