Bouw van een Romaanse klokkentoren XIIe siècle (≈ 1250)
Bouw van de eerste parochiekerk.
XVe siècle
Gotische frisken en gewelven
Gotische frisken en gewelven XVe siècle (≈ 1550)
Decoratie van de hondenkluis.
1843
Napoleontische kadaster
Napoleontische kadaster 1843 (≈ 1843)
Nef en uitlopers nog zichtbaar.
22 août 1949
Historisch monument
Historisch monument 22 août 1949 (≈ 1949)
Registratie van de resterende resten.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Kerncijfers
Information non disponible - Geen karakter geciteerd
De brontekst vermeldt geen historische actoren.
Oorsprong en geschiedenis
De kerk van Saint-Pardoux-de-Feix, gelegen in Brantôme, Dordogne, is de voormalige parochiekerk van de stad, opgericht in de 12e eeuw. Vandaag de dag is er alleen nog de Romaanse klokkentoren, in het kwadraat en bedekt met een dak met vier panelen in platte tegels. Deze klokkentoren, versierd met bogen in het midden van de hanger met diamanten tips, getuigt van de middeleeuwse oorsprong. De overblijfselen omvatten ook gotische aders en een kluis op een dogisch kruis, gedeeltelijk bewaard in een aangrenzende woning, onthullen het oude gewelfsysteem.
In een aangrenzend huis toont een 15e-eeuwse kluis versierd met fresco's de eigenschappen van de evangelisten in bruine en rode oker. Deze schilderijen, hoe discreet ook, illustreren het artistieke en religieuze belang van de site. De kerk, oorspronkelijk parochie, werd vervangen na de afschaffing van de parochie van Brantôme, zijn functies werden overgedragen aan Benedictijner monniken. De Napoleontische kadaster van 1843 getuigt echter dat een groot deel van het schip en de uitlopers nog op die datum bestonden, vóór hun geleidelijke verdwijning.
De kerk van Saint-Pardoux-de-Feix symboliseert de architectonische en religieuze evolutie van Brantôme. Zijn klokkentoren, gedeeltelijk getransformeerd in een stal, en zijn verborgen fresco's herinneren aan zijn dubbele erfgoed: Romaanse voor structuur en late gotiek voor decoraties. De landelijke gebouwen naast het monument weerspiegelen ook de aanpassing aan de lokale behoeften na de revolutie, wat het einde van het parochiegebruik markeert.
De site, nu gereduceerd tot overblijfselen, biedt een zeldzame getuigenis van stilistische overgangen tussen de 12e en 15e eeuw in Périgord. Zijn huidige staat, tussen ruïne en hergebruik, vragen over het behoud van kleine landelijke religieuze gebouwen, vaak verwaarloosd ten gunste van meer prestigieuze monumenten. De Creative Commons Photo License, echter, vergemakkelijkt de documentatie en erfgoedwaardering.