Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De abdij van Saint-Pierre-et-Saint-Paul van Wissembourg, gelegen in het Grote Oosten, vindt zijn oorsprong rond 660, gesticht door Austral edelen op een eiland Lauter. Een apocrief charter schrijft deze stichting toe aan Koning Dagobert, maar hedendaagse historici schrijven het eerder toe aan de bisschop van Spire, Dragobod, zoals blijkt uit een manuscript van 661. De abdij, rijkelijk begiftigd, werd een van de meest invloedrijke van het Heilige Roomse Rijk, het verzamelen van land in de Elzas, in de Rijn Pfalz en op de rechteroever van de Rijn. Het speelde een sleutelrol bij het opruimen en de ontwikkeling van de landbouw, terwijl het beschutting van een intens cultureel leven, zoals blijkt uit de Wissembourg Catechismus (eind 8e eeuw) en de werken van de monnik Otfried, auteur van de Krist, een versed parafrase van het Evangelie.

In de 11e eeuw, onder de abdij van Samuel (1056 De Benedictijnse heerschappij, geïntroduceerd door Saint Pirmin in 753, en de hervorming van Gorze in de tiende eeuw versterkt zijn prestige. De abdij kreeg de status van keizerlijke onmiddelijkheid in 974, het plaatsen van het onder direct gezag van de keizer, en was het toneel van conflicten met de bisschoppen van Spire en de lokale heren. In de 13e eeuw, onder Abbe Edelin (1262 Het glas in lood, fresco's en interieurdecoraties, gedeeltelijk bewaard gebleven, weerspiegelen deze fascistische periode.

De protestantse reformatie in de 16e eeuw markeerde een keerpunt: de abdij werd in 1524 in collegialiteit geseculariseerd en haar goederen verspreid. De Franse Revolutie voltooid haar transformatie, het verwijderen van het hoofdstuk in 1789 en het vernietigen van een deel van de archieven en meubels. Ondanks deze omwentelingen bleef de abdij een architectonisch symbool, geclassificeerd als Historisch Monument in 1930. Zijn orgels, waaronder die van Louis Dubois (1766), gerestaureerd in 2012, en zijn middeleeuwse glas-in-lood ramen, zoals de 12e eeuwse Romaanse roos, getuigen van zijn artistieke erfgoed. De pijl, herbouwd na branden in 1667 en 1883, domineert nog steeds de stad, herinnerend aan haar keizerlijke en monastieke verleden.

De abdij illustreert de stilistische overgangen tussen romaans en gotisch, met een 11e eeuwse toren-clocher, een koor geïnspireerd door de kathedraal van Toul, en een schip met hoofdsteden gesneden van grappig. Het klooster, de 14de en 15de eeuwse muurschilderingen, en de middeleeuwse kroonluchter (verdwenen in 1793) onderstrepen zijn centrale rol in het religieuze en culturele leven van Elzas. Tegenwoordig belichaamt het zowel een uitzonderlijk architectonisch erfgoed als een complexe historische herinnering, tussen Rijk, Kerk en Revolutie.

Externe links