Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Saint-Prix kerk, gelegen in Saint-Prix in Val-d'Oise, vindt zijn oorsprong in de 11e eeuw met een eerste Romaanse kerk gegeven aan Saint-Martin Abbey in Pontoise rond 1085. Deze gave, gekoppeld aan de Gregoriaanse Reformatie, omvat de fundering van een priorij onder leiding van de heilige Gauthier van Pontoise. Het gebouw werd vervolgens gewijd aan Saint Germain, voordat Saint Prix, wiens relikwieën waarschijnlijk werden overgebracht van de abdij van Flavigny in 1278, werd de belangrijkste patroonheilige in de 15e eeuw, met de opkomst van een lokale bedevaart.

Tussen het einde van de 12e en het begin van de 13e eeuw, werd de kerk volledig herbouwd in een primitieve gotische stijl, waardoor vandaag elementen zoals de nave hoofdsteden, de klokkentoren palen en de belfortvloer. Na de verwoestingen van de Honderdjarige Oorlog vond aan het einde van de 15e eeuw een tweede reconstructie plaats. De Renaissance markeerde een belangrijke transformatie: onderkanten, transept en koor werden herbouwd tussen 1550 en 1633, het adopteren van gebroken bogen en een patroon geïnspireerd door oudheid, hoewel gestript.

De 17e eeuw zag de toevoeging van zijkapellen, waaronder die gewijd aan St.Prijzen, terwijl latere veranderingen (XVIII en XIX eeuwen) gedeeltelijk veranderde de structuur. In 1836 veranderde de sloop van de veranda en de eerste spanwijdte van het schip de ingang, en in 1896 werd een neogotische veranda toegevoegd door architect Lucien Magne. Gerangschikt een historisch monument in 1926, de kerk illustreert een superpositie van stijlen, van Romaanse kroonlijsten tot renaissance gewelven, waaronder barokke en klassieke elementen.

De pelgrimstocht naar Saint Prix, gericht op een relikwie bewaard in een chass, trekt de gelovigen tot de zeventiende eeuw, vooral voor miraculeuze genezingen. De Sint-Prixfontein, gekoppeld aan duikrituelen, en de jaarlijkse processies (zoals die van 12 juli) animeren lokale toewijding. Na een daling werd de pelgrimstocht in de 20ste eeuw hervat, met een jaarlijkse processie rond 25 januari. De kerk, nu geïntegreerd in een parochiegroep, behoudt rijke meubels (houthuizen, bas-reliëfs, glas-in-lood ramen) en een gereduceerde maar symbolische geestelijke rol.

Architectureel onderscheidt het gebouw zich door zijn steile gotische klokkentoren, zijn apse versierd met Louis XIII cartridges, en een atypisch schip zonder hoge ramen. De zuidelijke kapellen, gewelfd in wiegen of richels, huis geclassificeerd meubilair, zoals het houtwerk van 1695. Ondanks gedeeltelijke restauraties en vernietigingen blijft de kerk een getuigenis van de artistieke en religieuze evoluties van de regio, van de middeleeuwen tot de moderne tijd.

Externe links