Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kathedraal van Saint-Sacerdos de Sarlat, gelegen in de Dordogne, vindt zijn oorsprong in een benedictijnse abdij gesticht in de 9e eeuw, waarschijnlijk onder de impuls van Pépin I van Aquitaine. Gereserveerd door Viking razzia's vanwege de afstand tot de rivier, werd het geplaatst onder de bescherming van Charles le Gros in 886, vervolgens kort gekoppeld aan Cluny in de 10e eeuw. De relikwieën van Saint Sacerdos de Limoges, die tussen 945 en 962 vertaald kunnen worden, maakten de abdij tot een belangrijke bedevaartsplaats, terwijl haar onafhankelijkheid werd geconsolideerd onder de directe bescherming van de Heilige Stoel in 1153.

Het huidige gebouw is het resultaat van verschillende bouwcampagnes. De Romaanse klokkentoren en lantaarn van de doden blijven in de middeleeuwse abdij, terwijl het gotische koor tussen 1504 en 1519 werd herbouwd onder bisschop Armand van Gontaud-Biron. Het schip, gesloopt in de 16e eeuw, werd pas in 1682 voltooid dankzij de tussenkomst van François de Salignac de la Mothe-Fénelon, oom van de aartsbisschop van Cambrai. De gotische gewelven, gevel en bol pijl (na 1721) dateren uit deze barokke periode, wat een laat stilistische persistentie illustreert.

Na het worden van een kathedraal in 1317 toen het bisdom Sarlat werd gesticht werd afgeschaft in 1801 Zijn orgel, het werk van Jean-François L De Religieoorlogen hadden de relieken van Saint Sacerdos vernietigd, maar het gebouw, beschermd al in 1840, bleef een symbool van de perigurdine religieuze erfgoed, mengen Romeinse, Gotische en klassieke erfgoed.

De architectuur van de kathedraal weerspiegelt deze historische lagen: de 12e-eeuwse vierkante klokkentoren, versierd met Corinthische hoofdsteden, contrasteert met de 17e-eeuwse gotische gewelven en de barokke gevel. De vertaling van de relikwieën van Saint Pardoux in de 11e eeuw, toen hun vlucht door een monnik naar de Limousin, onthult de spanningen tussen klooster- en seigneurlijke machten. Sint Bernard zou daar in 1147, zijn spirituele aura versterken.

Sarlat werd met Paunat of Terrasson gearriveerd tussen de zes grote abdijen van de Périgord. Zijn charter, hoewel gedeeltelijk verloren, behouden koninklijke en pontificale charters, zoals die van Eugene III (1153) die zijn bezittingen bevestigen. De secularisering van het hoofdstuk in de 16e eeuw, kostbaar en misleid door oorlogen, stortte de kathedraal in onzekerheid tot de 17e eeuw, waar de restauratie uiteindelijk werd voltooid.

Externe links