Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Saint-Vladimir-le-Grand kathedraal, gelegen op 51 rue des Saints-Pères in Parijs, bezet de site van een 13e eeuwse kerk, vervangen in 1613 door een ziekenhuis kapel opgericht door Marie de Medici voor de Broeders van Liefdadigheid. Dit gebouw, geïntegreerd in een ziekenhuis, werd in de 19e eeuw de zetel van de National Academy of Medicine na het onderdak aan een klinische school tijdens de Franse Revolutie.

In 1935 werd een deel van het ziekenhuis vernietigd om de faculteit geneeskunde uit te breiden, maar de kapel werd behouden. In 1937 werd een missie voor Oekraïense katholieken opgericht, die in 1942 leidde tot de toewijzing van de plaats aan de Oekraïense gemeenschap. Gewijd in 1943 onder de naam van Sint Vladimir de Grote, het eert de Prins van de Russ van Kiev, bekeerd tot het christendom in 988. De kapel werd verheven tot de rang van kathedraal in 1961 met de oprichting van een exarchaat voor de Oekraïense Grieks-katholiek.

De gevels van de kathedraal zijn sinds 1926 geclassificeerd als historische monumenten. Vandaag mengt ze Byzantijnse riten in Slavon en Masses in het Frans (sinds 2018 en 2022), zich aan te passen aan een gemeenschap van 1000 tot 2000 trouwe, waarvan velen Oekraïense immigranten. De huidige rector (2024) was aartspriester Andriy Morkvas, opvolger van pater Ihor Rantsya.

In 2012 verhoogde Paus Benedictus XVI het exarchaat tot de rang van eparchy, waardoor Saint-Vladimir-le-Grand het geestelijke centrum van Byzantijnse Oekraïners in Frankrijk werd. De kathedraal, naast het plein Taras-Chevchenko, belichaamt aldus een medisch, revolutionair en multicultureel erfgoed, gekenmerkt door zijn historische architectuur en oecumenische roeping.

Externe links