Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De N°12 put, bekend als Saint-Édouard of Édouard Bollaert, werd gegraven door de Lens Mining Company uit 1891 in Loos-en-Gohelle, bij Lens. Het werk begon in 1891 en de steenkoolwinning begon op 1 januari 1894. De put, 270,85 meter diep, bereikte het bekken op 155 meter. De put werd genoemd ter ere van Edward Bollaert, een belangrijke figuur in het bedrijf. Mijnsteden, een kerk, scholen en functiewoningen werden vlakbij gebouwd, voornamelijk op het grondgebied van Lens. Rond 1904-1905, 646 meter zuidwaarts werd een 12 bis luchtput toegevoegd.

Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd de put vernietigd en herbouwd in de architectonische stijl van de Lens naoorlogse mijnen. De steden, St. Edward's kerk, scholen en woningen werden ook herbouwd. In 1937 werd pit 15-15 bis bevestigd aan pit 12, gevolgd door pit 14 en 14 bis in 1938. In 1946 werd de Lens-groep door de pit geïntegreerd, daarna de Lens-Liévin-groep na de fusie van 1952. Opgewaardeerd in 1951, stopte de winning in 1967, vervolgens gewijd aan ventilatie tot 1976 voor goed No. 12 bis en 1980 voor No. 12, toen het baanpad werd vernietigd.

Aan het begin van de 21e eeuw materialiseerde Charbonnages de France het hoofd van de put n°12 en installeerde een stopcontact van brandhout. Er zijn nog verschillende gebouwen, waaronder de hangerskamer en de baddouches, die op 9 oktober 2009 als historische monumenten werden genoemd. De site werd op 30 juni 2012 opgenomen als Werelderfgoed van UNESCO, onder 353 elementen op 109 locaties in het Mijnbekken. Ondanks deze bescherming vond controversiële vernietiging plaats, zoals die van het schoolhoofd in 2007 door de burgemeester van Lens, Guy Delcourt, die tot gerechtelijke procedures leidde.

De kamer van de beul, het centrale element van het terrein, werd gebruikt om de winningskooien op te schorten en de technische en sociale organisatie van de mijnen te symboliseren. De omliggende steden, de kerk van Saint-Édouard (geregistreerd op 25 november 2009), de pastorie, de schoolgroep Jean-Macé en het monument voor de doden (geregistreerd op 1 december 2009) getuigen van het leven in de mijnbouwgemeenschap. Deze verzamelingen illustreren de standaardarchitectuur van de Lens Mining Company, die op de verschillende locaties wordt weergegeven.

Het monument voor de doden, opgericht na de Eerste Wereldoorlog, herinnert aan de offers van de mijnwerkers. De scholen en woningen van de zusters, geregistreerd in 2009, vullen dit sociale en industriële erfgoed aan. Ondanks lokale spanningen rond het behoud, zoals de gedeeltelijke vernietiging van een coron in 2012, blijft de site een symbool van het mijnerfgoed van de Hauts-de-France, gekenmerkt door zijn inscriptie bij UNESCO en de erkenning ervan als historisch monument.

Externe links