Bouw van gebouwen 1912 (≈ 1912)
Werk van Frantz Jourdain voor Ernest Cognacq.
11 décembre 2000
Historisch monument
Historisch monument 11 décembre 2000 (≈ 2000)
Bescherming van gevels en gemeenschappelijke ruimten.
1er quart XXe siècle
Bouwperiode
Bouwperiode 1er quart XXe siècle (≈ 2025)
Moderne stijl dominant.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Kerncijfers
Frantz Jourdain - Architect
Fabrikant van het gebouw in 1912.
Ernest Cognacq - Sponsor
Stichter van de Samaritaan, cliënt.
Francis Jourdain - Glazen schilder
Auteur van de liftramen.
Alexandre Bigot - Keramiek
Leverancier van zandsteenelementen.
Oorsprong en geschiedenis
La Semuse de Paris is een iconisch gebouw gebouwd in 1912 door architect Frantz Jourdain voor Ernest Cognacq, oprichter van de Samaritan. Dit gebouw, gelegen aan de Louvrestraat 16 in het 1e arrondissement van Parijs, illustreert de moderne stijl door zijn lange lijn vormen en zijn bowlows geïntegreerd tot op de 4e verdieping. Het huisvest zowel appartementen als de kantoren van La Semuse de Paris, een kredietbureau voor de bescheiden bevolking om de aankoop van consumptiegoederen te vergemakkelijken. Architectural details, zoals Bigot zandsteen beugels of Francis Jourdain's glas-in-lood ramen, weerspiegelen een esthetische en functionele onderzoek karakteristiek van het tijdperk.
Het gebouw onderscheidt zich door zijn keramische polychrome op de binnenplaats zijgevel en het opmerkelijke behoud van zijn oorspronkelijke inrichting, waaronder de lift en zijn glas-in-lood kooi. Een historisch monument in 2000, het beschermt zijn gevels, daken, gemeenschappelijke ruimtes (vestibulum, trap, lift) en de twee binnenplaatsen betegeld met wit. Dit project belichaamt de sociale wil van Ernest Cognacq, terwijl het de climax van Modernostyle in Parijs markeert, waarbij technische innovatie en esthetische zorg worden gecombineerd.
Het gebouw getuigt ook van de samenwerking tussen uitzonderlijke ambachtslieden: Frantz Jourdain voor architectuur, zijn zoon Francis voor glas-in-lood, en Alexander Bigot voor zandsteenelementen. Deze artistieke keuzes, gecombineerd met een gedurfde structuur zoals bowl-vensters, maken de Semeuse de Paris een zeldzaam voorbeeld van integratie tussen sociaal nut en architectonische avant-garde aan het begin van de 20e eeuw. De nauwkeurigheid van de locatie (genoemd 6/10) en zijn huidige privé-eigendom onderstreept zijn status zowel erfgoed als leven in het Parijse landschap.