Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Saint-Martin de Follainville-Dennemont, gelegen in de Yvelines in Île-de-France, is een gebouw waarvan de oorsprong dateert uit de 12e eeuw, hoewel de noordzijde klokkentoren dateert uit de late 11e eeuw. Deze klokkentoren, in een sobere romaanse stijl, wordt in de twaalfde eeuw door een tweede verdieping van belfort in een opkomende gotische stijl overtroffen. De huidige kerk bestaat voornamelijk uit een groot enkel schip, herbouwd na de Honderd Jaar' Oorlog in een sobere renaissancestijl, met een koor voltooid in 1561, datum van zijn plechtige inwijding door bisschop Denis Paris, bisschop van Avelonne. Romaanse overblijfselen, zoals de basis van de gewelfde klokkentoren en een aangrenzende spanwijdte gewelfd in een wieg, getuigen van de vroege middeleeuwse kerk, van basiliek vliegtuig.

De parochie van Follainville, genoemd sinds 1081 toen een donatie werd gedaan door Hildoin, burggraaf van Mantes, aan de abdij van Bec-Hellouin, werd aanvankelijk gedaan door de priorij van Sainte-Anne de Gassicourt, vervolgens door de abdij van Saint-Wandrille de Fontenelle. In de 13e eeuw werd de snack doorgegeven aan de aartsbisschop van Rouen, en de parochie werd geïntegreerd in het aartsbisdom Rouen tot aan de revolutie. Het naburige gehucht Dennemont, afhankelijk van Follainville voor belastingen maar Saint-Martin-la-Garenne voor verering, was het onderwerp van geschillen tussen de parochiekerk priesters. Na de Revolutie werd Follainville verbonden met het bisdom Versailles, en zijn kerk, nu aangesloten bij de parochie van Limay-Vexin, ontving maandelijkse Misses.

Het gebouw onderging verschillende transformaties, met name in de 18e eeuw, waar het schip werd geretoucheerd en Toscaanse kolommen toegevoegd om esthetische redenen. De klokkentoren en de aangrenzende spanwijdte, ingeschreven in de historische monumenten in 1927, werden in de jaren tachtig gerestaureerd in hun oorspronkelijke staat. Een belangrijke restauratiecampagne aan het begin van de 21e eeuw, gefinancierd door de staat, het ministerie, en lokale verenigingen, maakte de renovatie van het dak, glas-in-lood ramen, en meubilair. Onder de opmerkelijke elementen zijn een 12e of 13e eeuws bentier, een schilderij van Paul Albert Laurens (1927) die de Liefde van Sint-Martin vertegenwoordigt, en beelden van de 16e en 17e eeuw.

De binnenarchitectuur, nuchter, wordt gekenmerkt door een plat ommuurd plafond en muren met okertonen, terwijl de buitenkant onregelmatigheden met betrekking tot de verschillende bouwcampagnes onthult. De noordelijke muur bewaart sporen van de oude Romeinse kant naar beneden, als een verstopte arcade en scheurt weg van een druppelwand. Het koor, zonder uitlopers, presenteert renaissancevormige ramen en dorische pilasters, wat een overgang naar classicisme oproept. De klokkentoren, met de belfortvloer open met derde punt baaien, blijft het oudste en meest emblematische element van het gebouw.

Het kerkmeubilair omvat geclassificeerde of gegraveerde stukken, zoals de gedenkplaat van de toewijding van 1561, een 16e eeuws glas-in-loodraam met afbeelding van de Liefde van Sint-Martin, en beelden van Heiligen in kalksteen van de 16e en 17e eeuw. Deze elementen, gecombineerd met de verkwikkende parochiegeschiedenis en opeenvolgende restauraties, maken van de Kerk van Sint-Martin een waardevol getuigenis van de architectonische en religieuze evolutie van de Franse Vexin, van de Romaanse periode tot de huidige dag.

Externe links