Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk Saint-Pierre de La Sauvetat-de-Srevents, gelegen in het departement Lot-et-Garonne, dateert uit de 12e en 13e eeuw. Zijn geschiedenis wordt gekenmerkt door hiaten in het archief als gevolg van opeenvolgende oorlogen, waaronder de vernietiging van de archieven van de priorij. Volgens pater Barrère werd de monnik Bernard, oorspronkelijk van het nabijgelegen kasteel La Sauvetat, door Saint Hugues de Cluny naar Spanje gestuurd om de abdijen te hervormen voordat hij in 1085 aartsbisschop van Toledo werd. De precieze identificatie van dit kasteel (La Sauvetat-de-Srests of La Sauvetat bij Fleurance) blijft besproken.

Het dorp werd gesticht door het hoofdstuk van de collegiale Saint-Caprais van Agen, die er een onconventionele priorij vestigt waarvan de exacte datum van stichting onbekend is. Georges Tholin, door stilistische analyse, plaatst de bouw van het heiligdom aan het einde van de 12e eeuw. De site genoot van het asielrecht en trok een bevolking rond de kerk. In 1203 gaf het hoofdstuk de helft van het fief over aan graaf Raymond VI van Toulouse, die daar muren bouwde (nu verdwenen) en het dorp in 1205 de gewoonten van Agen verleende.

De Sauvetat-de-Srestes werden een strategische kwestie tijdens de Honderdjarige Oorlog, afwisselend onder Franse en Engelse overheersing. In 1304 verbleef de toekomstige paus Clement V daar, en in 1315 kwam koning Edward II van Engeland overeen met de lokale voorganger. De conflicten verwoestten de priorij, verzameld in 1351 bij de Capitular Mense van Saint-Caprais. De kerk, omgetoverd tot een fort tijdens de 16e eeuw religieuze onrust, diende als toevluchtsoord tijdens de aanvallen, zoals in 1589 tegen de League troepen. Zijn Romaanse klokkentoren en zijn sloten maakten hem tot een belangrijk defensief punt.

In de 17e eeuw, na de Fronde, werden de sloten gevuld en de ravelin omgezet in een begraafplaats. De Franse Revolutie markeerde een nieuw keerpunt: in 1793 werd een klok verwijderd om te worden gesmolten, en de kerk werd ontheiligd in de naam van de godin Reden. Gerestaureerd in de 19e eeuw, ontving het een neo-gotische gevel die door een pijl werd overtroffen. Slechts vier romaanse hoofdsteden van de absidiolen, geclassificeerd in 1957, blijven als bewijs van zijn middeleeuwse verleden.

Architectureel wordt de kerk gekenmerkt door een uitgebreid enkel-nave plan van een apse koor geflankeerd door twee apsidiolen, die een transept vormen. Het is 31,50 meter lang en 14 meter breed in het transept, en deelt dit model met andere kerken in Lot-et-Garonne, zoals Sainte-Marie d'Aubiac of Saint-Pierre del Pech. De opeenvolgende oorlogen verminkten echter zijn oostelijke deel, geschorst onder de hoofdsteden van het koor.

Externe links