Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De archeologische site van Cherré, gelegen in het gehucht Aubigné-Racan (Sarthe, Pays de la Loire), is een protohistorisch en oud complex van ongeveer 40 hectare. Bezet uit de bronstijd, werd het een hallstattiaan en later laatiaanse necropolis, gekenmerkt door tumulus, begrafenissen en afzettingen van rituele wapens. Vanaf het einde van de eerste eeuw bouwden de Romeinen een monumentaal ensemble: een 3.000-zits theater, een marktforum, twee tempels (een geïnspireerd door het Maison Carrée de Nîmes), thermale baden en een aquaduct van 4,5 km. De site, gewijd aan Imperial of Warrior aanbidding, had zijn hoogtepunt in de tweede derde eeuw voordat werd verlaten in de vierde eeuw.

De opgravingen, geïnitieerd in 1875 door Gustave de Cougny en verdiept tussen 1976 en 2006 door Claude Lambert en Jean Rioufreyt, onthulden een seizoensbezetting zonder permanente habitat. De monumenten die in de middeleeuwen werden geplunderd om lokale Romaanse kerken te bouwen, werden gedeeltelijk beschermd vanaf 1975 (indeling als natuurgebied) en 1991 (registratie van historische monumenten). De departementale raad van de Sarthe, eigenaar sinds 2002, heeft de site opgezet voor het publiek, met rondleidingen en educatieve workshops.

De oorsprong van de Cherré toponym zou terug kunnen gaan naar de Latijnse carrus (char), wat een oude manier oproept. De site, gelegen op een territoriaal kruispunt tussen de Gallische volkeren van de Andécaves, Cenomans en Turons, illustreert een overgang tussen Keltische culturele praktijken (armafzettingen, begrafenisruimten) en Romeinse verstedelijking. De daling, tussen de derde en vierde eeuw, valt samen met de politieke, economische en de opkomst van het christendom.

Belangrijke ontdekkingen zijn onder andere een bronzen buste van Liefde (eerste eeuw), een nabijgelegen villa mogelijk behorend tot een opmerkelijke evergete, en Merovingiaanse necropolissen hergebruiken de heilige ruimte. De thermale baden, verlaten vroeg, en het theater, herontworpen in de tweede eeuw, onthullen een Gallo-Romeinse architectuur aangepast aan lokale bronnen (russard zandsteen, tuffeau). Het water werd geleverd door de bron van Chenon via hout en loodpijpen, terwijl droge stenen rioleringen afvoerden naar de Loir.

De status van het gebied, lang besproken, wordt vandaag gedefinieerd als een secundaire agglomeratie met dominante religieuze functies, zonder enig spoor van permanente habitat. Vergelijkbaar met het Heiligdom van Allonnes, onderscheidt Cherré zich door zijn theater niet ondersteund door een heuvel en zijn tempel met verfijnde inrichting (fresco's, stucwerk, geïmporteerde knikkers). De opgravingen onthulden ook afzettingen van Lateniaanse wapens (zwaarden, cauldrons) en ovale omheiningen in verband met krijgsrituelen, bevestigend zijn rol als verzamelplaats voor en tijdens de Romanisering.

Sinds de jaren 2000 is het gebied geïntegreerd in een kwetsbaar natuurgebied (weiden van Loir) en het Natura 2000-netwerk, waarbij archeologisch erfgoed en biodiversiteit worden gecombineerd. Uit recent onderzoek blijkt hoe belangrijk het is om de landelijke heiligdommen van West-Wales te bestuderen, waar alleen Cherré en Allonnes van systematische opgravingen hebben geprofiteerd. De overblijfselen, gedeeltelijk gerestaureerd, bieden een unieke getuigenis van culturele en commerciële uitwisselingen in Romeinse Gallië, tussen lokale tradities en mediterrane invloeden.

Externe links