Archeologische site genaamd de Monte Revincu à Santo-Pietro-di-Tenda

Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De archeologische site van Monte Revincu, gelegen in de gemeente Santo-Pietro-di-Tenda in de Agriates woestijn in Corsica, is een groot prehistorisch complex. Het omvat megalithische funeraire monumenten (donmen, kisten) en overblijfselen van een Neolithische habitat, verspreid over een plateau van meer dan 300 meter. De dolmens werden voor het eerst gerapporteerd in 1883 door Adrien de Mortillet, die ten minste vier structuren noemde, waaronder de dolmen de la Casa di l'Orcu. Tot 1999 werd de locatie bezet door een militair bereik, waardoor de studie beperkt werd.

Systematische opgravingen, geleid door Franck Leandri voor DRAC uit 1996, onthulden een complexe organisatie: drie dolmens, drie authentieke kisten (en zeven waarschijnlijke), drie stenen cirkels, één menhir en 36 rechthoekige structuren. De gebruikte materialen, orthognesis en plaatselijk graniet, werden gewonnen en in platen gesneden dankzij de natuurlijke bekleding van de rots. De monumenten, gedateerd tussen de vijfde en vierde millennia v.Chr., tonen een architectonische eenheid gekenmerkt door rechthoekige plannen en opstaande platen.

De dolmen van de Casa di l'Orcu, gedeeltelijk vernietigd door clandestiene opgravingen en schildvuur in de jaren 1950, levert bescheiden meubels: fragmenten van vuursteenbladen, kwarts, obsidiaan, en gepolijste keramische teasses gedateerd vanaf het einde van het vijfde millennium voor Christus. Volgens de lokale traditie is deze dolmen het "huis van de ogre," gekoppeld aan een volksverhaal dat de oorsprong van de brocciu verklaart. Andere structuren, zoals de Cellucia dolmen of de A, B en C kisten, onthullen soortgelijke artefacten, waaronder chalcolithische pijlen frames.

De habitatstructuren, gelegen op de Cima di Suarello, zijn rechthoekige platformen (25 tot 130 m2) begrensd door geplante platen. Ze waren de thuisbasis van huiselijke activiteiten, zoals blijkt uit stenen stralen, paalgaten en sporen van bederfelijke materiële muren. Archeologisch meubilair, slecht in gepolijst gereedschap maar rijk aan lokaal kwarts en gefragmenteerd keramiek, suggereert een bezetting gedateerd tussen 4340 en 4073 v.Chr. De site, geclassificeerd als een historisch monument in 2018, biedt unieke inzichten in begrafenispraktijken en neolithische habitat in Corsica.

De site werd tot het begin van de 20e eeuw gebruikt door herders die er schapenvouwen en omheinde gebieden bouwden. De opgravingen onthulden ook stenen cirkels, zoals die van 20 meter in diameter met een centrale monoliet, en menhirs, een nog steeds in de buurt van de dolmen van Cellucia. Radiocarbon datering bevestigt een grote bezetting tijdens het laatste derde van het vijfde millennium v.Chr., met daaropvolgende hergebruiken bij Chalcolithic.

Volledig gerangschikt in 2018 na een eerste registratie in 2016, Monte Revincu is nu beschermd om zijn erfgoed belang. Studies uitgevoerd door Franck Leandri en zijn team hebben een sleutellocatie gedocumenteerd voor het begrijpen van Corsicaanse neolithische samenlevingen, hun begrafenisrituelen en hun ruimtelijke organisatie. Mondelinge traditie, die ogres en symbolische uitwisselingen oproept, voegt een immateriële culturele dimensie toe aan dit uitzonderlijke archeologische erfgoed.

Externe links