Logo Musée du Patrimoine

Alle Franse erfgoed ingedeeld naar regio's, departementen en steden

  2. Patrimoine
  3. Occitanie
  4. Tarn
  5. 81160 Saint-Juéry

  6. Waterkrachtcentrale n° 1 du Saut du Tarn in Saint-Juerry

 Waterkrachtcentrale n° 1 du Saut du Tarn in Saint-Juerry à Saint-Juéry dans le Tarn

Patrimoine classé
Patrimoine industriel
Tarn

Waterkrachtcentrale n° 1 du Saut du Tarn in Saint-Juerry

    Saut du Tarn Avenue Germain-Tequi
    81160 Saint-Juéry
Centrale hydroélectrique n 1 du Saut du Tarn à Saint-Juéry
Centrale hydroélectrique n 1 du Saut du Tarn à Saint-Juéry
Centrale hydroélectrique n 1 du Saut du Tarn à Saint-Juéry
Centrale hydroélectrique n 1 du Saut du Tarn à Saint-Juéry
Centrale hydroélectrique n 1 du Saut du Tarn à Saint-Juéry
Centrale hydroélectrique n 1 du Saut du Tarn à Saint-Juéry
Centrale hydroélectrique n 1 du Saut du Tarn à Saint-Juéry
Centrale hydroélectrique n 1 du Saut du Tarn à Saint-Juéry
Centrale hydroélectrique n 1 du Saut du Tarn à Saint-Juéry
Centrale hydroélectrique n 1 du Saut du Tarn à Saint-Juéry
Centrale hydroélectrique n 1 du Saut du Tarn à Saint-Juéry
Centrale hydroélectrique n 1 du Saut du Tarn à Saint-Juéry
Centrale hydroélectrique n 1 du Saut du Tarn à Saint-Juéry
Centrale hydroélectrique n 1 du Saut du Tarn à Saint-Juéry
Centrale hydroélectrique n 1 du Saut du Tarn à Saint-Juéry
Centrale hydroélectrique n 1 du Saut du Tarn à Saint-Juéry
Centrale hydroélectrique n 1 du Saut du Tarn à Saint-Juéry
Centrale hydroélectrique n 1 du Saut du Tarn à Saint-Juéry
Crédit photo : Szeder László - Sous licence Creative Commons

Tijdlijn

Temps modernes
Révolution/Empire
XIXe siècle
Époque contemporaine
1800
1900
2000
1824
Fabrieksstichting
1897
Bouw van installaties
1902
Energie-uitbreiding
1911-1920
Grote uitbreidingen
1983
Fabriekssluiting
1995
Opening van het museum
Aujourd'hui
Aujourd'hui

Geklasseerd erfgoed

Centrale met zijn toren, zijn machines (volgens de inventaris van 4 juni 1996 gehecht aan het bestand) , de pijpleiding en lekkanalen, gelegen in een vastgoedcomplex, kavels nummer 1 (bestaande uit een deel van industriële grond en rotsen, waarop is gelegen een waterkrachtcentrale bekend als station 1, de roosters van dit station en de aankomst slab upstream van de grids) , 2 (bestaande uit een deel van 105 m2 grond aan station nummer 1 en gelegen binnen perceel 1 met een klein gebouw bevestigd aan het station, vier metalen torens ondersteunen een inlaat en start Herse, elektrische elektriciteitsleidingen) en 3 (bestaande uit een 250 m betonnen lekkanaal brengen van station 1 naar station nummer 2) (Box AK 83): classificatie op volgorde van 5 juli 1996

Kerncijfers

Léon Talabot - Industrieel en bedrijfsleider (1832-1864) Modernisering van de fabriek en ontwikkeling van de productie.
Adolphe Espinasse - Technisch directeur (1876-1892) Pioneer van Siemens ovens en elektrische staal.
Eugène Espinasse - Directeur (vanaf 1903) Doorgaan met modernisering en elektrificatie.
François-Gabriel de Solages - Viscount en industrie (XVIII s.) Eerste pogingen om te smeden bij Saut de Sabo.

Oorsprong en geschiedenis

De eerste waterkrachtcentrale in Saut du Tarn werd in 1897 gebouwd in het hart van een grote 20 hectare grote metallurgie-installatie die sinds 1824 werd geëxploiteerd door de Société des Hauts-Fourneaux, Forges et Aciéries du Saut-du-Tarn. Het werd in werking gesteld om de fabriek te verlichten en mechanische en thermische energie uit 1902 te leveren. Dit complex, geïnstalleerd op een 20 meter diepe rotsval, gespecialiseerd in de productie van staal, valse, file en veer, gebaseerd op de hydraulische kracht van de Tarn en lokale ijzer- en steenkoolertsbronnen.

De oorspronkelijke architectuur van de plant, gemaakt van lokale steen en decoratieve baksteen, werd bewaard tijdens opeenvolgende vergrotingen (1911, 1915, 1920). Rond 1915 werd een toren van elektrische leidingen, zoals een vuurtoren, toegevoegd, terwijl rond 1920 een tweede gebouw in de Tarn-aplomb werd gebouwd. Binnenin bleven de originele machines, dynamo's, turbines, stroomomvormers en bedieningspanelen aanwezig totdat de fabriek in 1990 definitief werd gesloten. Deze site, geclassificeerd Historisch Monument in 1996, illustreert industriële innovatie van de late 19e eeuw.

De fabriek maakt deel uit van een industriële geschiedenis die in de 12e eeuw is begonnen met molens en martinets die door de val van de Tarn worden geëxploiteerd. In de 19e eeuw groeide de fabriek onder leiding van industriëlen als Léon Talabot (1832-1864) en Adolphe Espinasse (1876-1892), die de staalproductieprocessen moderniseerden en de producties diversifieerde (kalk, kleppen, aratorisch gereedschap). De waterkrachtcentrale was een keerpunt in het toestaan van energie-autonomie, wat essentieel was om de plantengroei tot het midden van de 20e eeuw te ondersteunen.

Na de sluiting van de staalfabriek in 1983 werd in 1995 de centrale nr. 1 omgebouwd tot de Culturele Ruimte van Saut-du-Tarn, een museum dat 160 jaar industriële geschiedenis terugtrok. Het gebouw, met zijn in situ bewaard gebleven machines, zijn kanalen en zijn karakteristieke toren, getuigt van de gouden eeuw van de Tarnische metallurgie. Tegenwoordig trekt het ongeveer 10.000 bezoekers per jaar en viert het een uniek technisch en sociaal erfgoed in Occitanie.

Externe links

Bladzijde Wikipedia
Bladzijde Monumentum