Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Trouville-Deauville station is ontstaan uit de ontwikkeling van Deauville beach resort in de 19e eeuw. In 1860 kreeg de hertog van Morny de uitbreiding van de lijn Parijs-Saint-Lazare naar Deauville, met een eerste station ingehuldigd op 1 juli 1863. Dit project was bedoeld om de toegang van toeristen en Parijse elites tot deze groeiende bestemming te vergemakkelijken, wat het begin betekende van een toegenomen verkeer aan de Normandische kust.

In 1913 stelde een preliminair project voor om het station in Normandische regionale stijl te herbouwen, maar de Eerste Wereldoorlog vertraagde de voltooiing ervan. Pas in 1929 werd een platform voor racepaarden opgericht dat het belang van lokale paardrijactiviteiten weerspiegelt. De definitieve plannen, goedgekeurd in januari 1930, vertrouwen het ontwerp toe aan architect Jean Philippot, bekend van zijn werk aan het Vanves-Malakoff station. Het werk begon in november 1930, waarbij het oorspronkelijke gebouw werd vernietigd om plaats te maken voor een moderne versterkte betonnen structuur, bekleed met bakstenen en mortel imiteren houten panelen.

Het nieuwe station, geopend op 26 juli 1931 door Raoul Dautry (directeur van de staatsspoorwegen) en Jacques Helbronner, keurt een U-vormig plan met een semi-cylindrische hal versierd met marouflage schilderijen van Louis Houpin (1932). Deze werken vertegenwoordigen een kaart van de twee steden en een kaart van Normandië, waarbij de link tussen het monument en zijn grondgebied wordt benadrukt. In 1932 werd het Louis-Armandplein gebouwd door Léopold Mias om de toegang tot de voertuigen te vergemakkelijken.

Vergeleken met koloniale stations als Pointe-Noire (Congo) en Dalat (Viêt Nam), ontworpen in hetzelfde jaar door Philippot in neo-norman stijl, belichaamt het station Trouville-Deauville een synthese tussen technische moderniteit en architecturale regionalisme. Het is sinds 5 juli 2010 opgenomen als historisch monument voor zijn gevels, lobby, dokken en originele uitrusting.

Het station werd een cultureel symbool in films als Un homme et une femme (1966) van Claude Lelouch of Légitim Violence (1982) van Serge Leroy. Vandaag de dag blijft het een belangrijk centrum van het TER Normandie netwerk, dat Parijs-Saint-Lazare en naburige steden bedient, terwijl het zijn historische rol behoudt in het verwelkomen van reizigers en lokale evenementen.

Externe links