Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Tussen 1883 en 1888 werd het paleis van de Rijn gebouwd onder leiding van architect Hermann Eggert. Deze vierzijdige Duitse neo-renaissancestijl, geïnspireerd door het Paleis van Pitti in Florence, symboliseerde de verankering van het Tweede Rijk in de Elzas na de annexatie. Zijn imposante architectuur, met koepel, loggia en gesneden pediment, weerspiegelde een wil van keizerlijke macht. Het paleis was bedoeld om keizer Willem I te verwelkomen, maar de bouw, bekritiseerd voor de kosten (3 miljoen gouden merken) en zijn "zware" verschijning, werd uiteindelijk ingehuldigd door Willem II in 1889.

Het gebouw had verschillende toepassingen: keizerlijk verblijf tot 1914, militair ziekenhuis tijdens de Eerste Wereldoorlog, vervolgens zetel van de Centrale Commissie voor de Rijnvaart vanaf 1920. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd hij een Nazi Kommandantur voordat hij werd vrijgelaten door de troepen van generaal Leclerc, die zijn hoofdkwartier daar vestigde. Bedreigd door vernietiging in de jaren 1950, werd het gered door erfgoedverenigingen en geclassificeerd als een historisch monument in 1993. Vandaag de dag is het ook de thuisbasis van de Grand Est DRAC.

Binnen het paleis, gedeeltelijk gereconstitueerde, mengt Renaissance en rococo stijlen, zoals in de kamer van de keizerin met lichtblauwe zijden muren en geschilderde plafond. De westvleugel, gewijd aan recepties, omvatte een feestzaal en een eetkamer voor 350 gasten. Het omliggende park, omzoomd met versierd smeedijzeren roosters, herbergt eeuwenoude bomen (platanen, beukenbomen, ginkgo biloba) en archeologische elementen zoals sarcofagen van de necropolis in Straatsburg. Een sculptuur van René Hetzel en een werk van Annie Greiner zijn ook geïnstalleerd.

Het paleis maakte deel uit van een groter stedelijk project om Straatsburg na 1870, gericht op de weergave van de Duitse overheersing, te renoveren. De architectuur en decor De stallen, geclassificeerd in 2009, en de poort van de voormalige prefectuur (1997) completeren dit erfgoedcomplex, nu toegankelijk voor het publiek voor culturele bezoeken of evenementen.

Externe links