Stichting huisvesting 1669 (≈ 1669)
Creatie van de oorspronkelijke suikerplantage.
1874
Afsluiting van installaties
Afsluiting van installaties 1874 (≈ 1874)
Einde activiteit tijdens de suikercrisis.
1850 (milieu XIXe siècle)
Industriële modernisering
Industriële modernisering 1850 (milieu XIXe siècle) (≈ 1950)
Bouw van een fabriek en invoering van nieuwe technieken.
26 octobre 1981
Historisch monument
Historisch monument 26 octobre 1981 (≈ 1981)
Bescherming van de overige ruïnes en gebouwen.
2021
Selectie op de Erfgoed Lotto
Selectie op de Erfgoed Lotto 2021 (≈ 2021)
Financiering voor de restauratie van de molen.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Ruïnes van de voormalige suikerfabriek (zaak AW 145): Beschikking van 26 oktober 1981
Kerncijfers
Paul Botreau-Roussel - Eigenaar en ontwikkelaar
Uitbreiding van woningen in de 18e eeuw.
Oorsprong en geschiedenis
De Trianon suikermolen, ook bekend als het Roussel-Trianon huis, is een voormalige suikerboerderij opgericht in 1669 aan de zuidwestkust van Marie-Galante, Guadeloupe. Oorspronkelijk ontwikkeld als koloniale plantage, ervoer het een grote uitbreiding in de 18e eeuw onder impuls van Paul Botreau-Roussel. Gemoderniseerd rond 1850, werd het een industriële fabriek uitgerust met een windmolen, een stoommachine en geavanceerde suikerriet malen technieken.
De site, die in 1874 tijdens de Antilliaanse suikercrisis werd gesloten, bevat opmerkelijke overblijfselen: fabrieksruïnes, een open haard, een kalksteenmolen (dateert uit 1800), en een stenen en bakstenen stal, zeldzame architectuur in Guadeloupe. Deze elementen, gedeeltelijk overgroeid door vegetatie, illustreren het economische belang van suikerhuizen in West-Indië. In 1981 werd een historisch monument gebouwd, het landgoed behoort nu tot de Conseil départemental de la Guadeloupe.
In 2021 werd de suikermolen Roussel-Trianon geselecteerd tot de prioritaire locaties van de Erfgoed Lotto, die financiering kreeg om zijn molen te herstellen, een symbool van zijn industriële erfgoed. De site, met de Murat woning, is een van de mooiste voorbeelden van de 19e-eeuwse suiker architectuur in West-Indië, die de gouden eeuw en achteruitgang van deze industrie weerspiegelt.
Het oude meesterhuis, vervangen door het huis van een bedrijfsleider, en de aangrenzende landbouwgebouwen benadrukken de dualiteit van de site: plaats van productie en verblijf. Kalksteen en baksteen, atypische materialen voor de regio, versterken het uitzonderlijke karakter ervan. De overblijfselen, ondanks hun degradatie, bieden een uniek inzicht in de technieken en ruimtelijke organisatie van koloniale woningen.
Mededelingen
Log in om een beoordeling te plaatsen