Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De synagoge van Nice, ook bekend als de Grote Synagoge, is een Joods religieus gebouw gebouwd in het centrum van de stad op 7 Gustave-Deloye Street. Het vervangt een oude 18e eeuwse synagoge gelegen aan de Rue Benoît-Bunico, in de historische wijk giudaria (Joodse getto). De inauguratie in 1886 betekende het hoogtepunt van een project dat in 1885 werd gelanceerd na de sloop van een theater naar vrije ruimte. De neo-Byzantijnse architectuur, getekend door ingenieur Paul Martin, is geïnspireerd op hedendaagse modellen zoals die van Dijon of Tunis, met een stenen gevel versierd met een rozet en overdekt door de Tafels van de Wet.

De joodse gemeenschap Niçois, die sinds de 13e eeuw aanwezig is maar uit de 18e eeuw is opgebouwd, ziet deze plek een symbool worden van zijn lokale anker. Tijdens de Tweede Wereldoorlog bezetten de nazi's de synagoge in 1943 om Joden op te sluiten voor hun deportatie. Het gebouw, rijkelijk ingericht binnen (heiligdom, glas-in-lood ramen van Theo Tobiasse toegevoegd in 1993), werd gerenoveerd in 1988 en geclassificeerd als een historisch monument in 2007. De geschiedenis weerspiegelt zowel de stedelijke evolutie van Nice als de omwentelingen die de Joodse gemeenschap heeft meegemaakt.

De opening van 1886 werd voorgezeten door de Grand Rabbi van Frankrijk, Lazare Isidor, naast de Rabbijn van Nice, Honel Meiss. De laatste, een lokale figuur, documenteerde de geschiedenis van de Israelitische Universiteit van Nice in de jaren twintig. De architect-decorator Brun en de schilder-glassmaker Théo Tobiasse (voor de glas-in-lood ramen van 1993) behoren tot de ambachtslieden van zijn visuele identiteit. De synagoge blijft vandaag de dag een actieve plaats van aanbidding en een beschermd erfgoed, wat de dialoog tussen religieuze geschiedenis, architectuur en collectief geheugen illustreert.

Externe links