Reconstructie van de molen milieu du XIXe siècle (≈ 1950)
Grote renovatieperiode geïdentificeerd.
1952
Einde van de werkzaamheden
Einde van de werkzaamheden 1952 (≈ 1952)
Permanente stopzetting van het malen van schors.
1982
Molenherstel
Molenherstel 1982 (≈ 1982)
Terug naar een cornflakes bedrijf.
21 décembre 1984
Registratie voor historische monumenten
Registratie voor historische monumenten 21 décembre 1984 (≈ 1984)
Bescherming van gevels en hangar.
1994
Reconstructie van het wiel en de as
Reconstructie van het wiel en de as 1994 (≈ 1994)
Modernisering van het hydraulische mechanisme.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Molen; gevels en daken van de tanninehangar (cad. A 613): vermelding bij beschikking van 21 december 1984
Kerncijfers
Information non disponible - Geen karakter geciteerd
Bronnen vermelden geen specifieke historische actoren in verband met deze molen.
Oorsprong en geschiedenis
De tan de Jau molen is een iconisch gebouw in het departement Maine-et-Loire in de regio Pays de la Loire. Van middeleeuwse oorsprong heeft deze molen in de loop der eeuwen verschillende omschakelingen ondergaan, van het malen van tarwe tot het gebruik van bot en bruin, alvorens terug te keren naar een graanactiviteit. De huidige architectuur, gekenmerkt door een vierkant plan en een paviljoen dak, dateert waarschijnlijk uit de tweede helft van de 19e eeuw, toen het werd herbouwd. De aanwezigheid van een schuur gewijd aan eikenschors, de grondstof van de kleur, bevestigt haar historische gebruik als molen om te bruinen, activiteit gestopt in 1952.
Het in 1982 en 1994 gerestaureerde molenmechanisme omvat een traditioneel 5,60 meter-diameterwiel dat door de aangrenzende stroom wordt bediend. Buiten, een standbeeld van Sainte-Catherine, patroon van molenaars, evenals gereedschap als een hamer te kleden en een molensteen staan, getuigen van haar ambachtelijke verleden. Gebouwd in 1984 voor zijn gevels en tanninehangar, illustreert de molen de evolutie van freestechnieken en de aanpassing van landelijke gebouwen aan lokale economische behoeften, van de middeleeuwen tot de hedendaagse tijd.
De locatie van de molen, nu geïntegreerd in de gemeente Noyant-Villages, weerspiegelt de territoriale veranderingen in de regio. Zijn geschiedenis maakt deel uit van die van hernieuwbare energiebronnen en het industriële erfgoed van Angelvin, waar molens een centrale rol speelden in de pre-industriële economie. De restauratie van de site en de omzetting ervan in een graanmolen in de 20e eeuw onderstrepen de inspanningen om de voorouderlijke knowhow te behouden en zich aan te passen aan moderne toepassingen.
