Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Mogador Theatre, gelegen op 25 rue de Mogador in het 9e arrondissement van Parijs, werd tussen 1913 en 1919 gebouwd door architect Edward Niermans voor de Britse financier Sir Alfred Butt. Deze Parijse muziekzaal werd op 21 april 1919 geopend door de Amerikaanse president Woodrow Wilson, vergezeld door Franklin D. Roosevelt. De capaciteit van 1.618 zitplaatsen, verdeeld over drie niveaus (orkest, mand, balkon), maakte het al snel een grote ruimte voor tijdschriften en operettes.

In de jaren twintig werden de Russische Ballets van Diaghilev en Mogador Teas, muzikale middagen, georganiseerd. Mistinguett triomfeerde daar in 1937 met Dit is Parijse. Onder leiding van Henri Varna (1941-1969) werd Mogador een grootschalige operette tempel, met producties als Imperial Violettes (1947), Venice Amants (1951) of Fire Kiss Napels (1957), uitgevoerd door sterren als Tino Rossi, Géori Boué of Marcel Merkès.

Vanaf de jaren tachtig diversifieerde het theater zijn programmering met concerten (Sting in 1985, Higelin in 1980-1981, Eric Clapton in 2018) en internationale musicals. Rached by Stage Entertainment in 2005, organiseerde hij producties zoals The Lion King (2007-2010, 2021-), Mamma Mia! (2010-2012), of Chicago (2018-2019). Een brand in 2016 beschadigde de scène, waardoor een tijdelijke sluiting. Het theater blijft vandaag de dag een vlaggenschip van de Parijse live show.

Gerangschikt historisch monument in 1990 voor zijn architectuur, Mogador belichaamt de gouden eeuw van Parijse tijdschriften en de evolutie van de podiumkunsten. Haar repertoire, variërend van klassieke opera (La Veuve Joyeux) tot hedendaagse musicals (Ghost, Cats), weerspiegelt haar constante aanpassing aan de smaak van het publiek.

Tot zijn opmerkelijke aanwijzingen behoren die van de broers Isola (1930), Henri Varna (1941-1969), of Hélène Martini (1970), die de programmering moderniseerde met shows als Hello, Dolly! (1972). Het theater organiseerde ook prestigieuze ceremonies, zoals de Molières (2002-2006).

Externe links