Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het theater van Porte-Saint-Martin werd in 1781 in slechts twee maanden gebouwd door architect Nicolas Lenoir ter vervanging van de zaal van de Koninklijke Academie voor Muziek, verwoest door een brand in het Palais-Royal. Op 27 oktober 1781 met Adèle de Ponthieu, een lyrische tragedie van Jean-Paul-André Razins de Saint-Marc, werd het een centrale plaats voor opera tot 1792, toen de groep terugkeerde naar de nieuwe hal van de Rue de Richelieu. De zaal werd vervolgens gebruikt voor politieke bijeenkomsten tijdens de Revolutie, voordat ze verkocht werd als nationaal goed in 1799.

Opnieuw geopend in 1802 onder de naam "theater de la Porte-Saint-Martin," specialiseerde hij zich in melodrama's, komedie en ballet, met werken als La Pie voleuse (1814) of Les Petites Danaïdes. Het theater beleefde een gouden eeuw onder leiding van Crosnier en Harel, waarin de romantische drama's van Alexander Dumas (Antony, La Tour de Nesle), Victor Hugo (Marion de Lorme, Lucrece Borgia) en George Sand werden verwelkomd. Frédérick Lemaître, Marie Dorval en Sarah Bernhardt markeerden de geschiedenis met hun interpretaties.

Het theater werd in 1871 tijdens de Parijse Commune herbouwd door architect Oscar de la Chardonnière en heropende in 1873 met Marie Tudor de Victor Hugo. In de 20e eeuw bleef hij opmerkelijke toneelstukken zoals Cyrano de Bergerac (1897) van Edmond Rostand, musicals (Hair 1969) en hedendaagse ensceneringen (Molière, Shakespeare). Het is een historisch monument in 1992 en blijft een symbool van het Parijse theater, dat architectonisch erfgoed en schilderachtige innovatie combineert.

De gevel, versierd met sculpturen van Jacques-Hyacinthe Chevalier die Tragedy, Drama en Comedy vertegenwoordigt, weerspiegelt zijn artistieke identiteit. Het theater was ook een creatieve locatie voor regisseurs zoals Robert Hossein (Romeo en Juliette 1973) en Roman Polanski (Master Class 1996). Tegenwoordig biedt het een gevarieerd repertoire, van klassiekers tot moderne shows, met behoud van zijn historische erfgoed.

Architectuur, het huidige gebouw, herbouwd na 1871, combineert 19e-eeuwse elementen met 20e-eeuwse ontwikkelingen. De kamer, met zijn weelderige decor en ruime scène, is ontworpen om ambitieuze producties tegemoet te komen. Het theater wordt sinds 1949 gerund door de familie Regnier, en vervolgens door verenigingen zoals de "Théâtres Parisiens Associés" (sinds 2010), die de culturele duurzaamheid garanderen.

Tot de hoogtepunten behoren de creatie van Cyrano de Bergerac in 1897, de uitvoeringen van Sarah Bernhardt, en de aanpassingen van romans als Les Misérables (1878). Het theater was ook gastheer van tijdschriften en musicals, zoals Hair in 1969. Zijn inscriptie als historisch monument in 1992 beschermde zijn architectuur en zijn rol in de geschiedenis van de in Frankrijk wonende show.

Externe links