Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Renaissance Theatre werd opgericht in 1838 toen Victor Hugo en Alexandre Dumas een theatergezelschap oprichtten dat gewijd was aan romantische drama's, geïnstalleerd in de Ventadour Hall. Na successen als Ruy Blas (1838) en opera's als Lucie de Lammermoor sloot de groep in 1841, slachtoffer van rivaliteit. Het huidige theater, ontworpen door architect Charles de Lalande, werd gebouwd in 1872-1873 op de site van een brandend restaurant tijdens de Parijse Commune. Op 8 maart 1873 onder leiding van Hippolyte Hostein ontving hij grote creaties als Thérèse Raquin (1873) en opera-buffs van Offenbach en Lecocq.

Van 1875 tot 1899 werd het theater geregisseerd door figuren als Victor Koning en Sarah Bernhardt, die er iconische toneelstukken maakten (Lorenzaccio, The Far Princess). In de 20e eeuw kwam hij in handen van Firmin Gémier, Lucien Guitry, toen Henri Varna, die hem in 1942 van de vernietiging redde. In 1956 herstelde Vera Korène hem in de Tweede Rijkstijl en creëerde werken van Sartre (The Sequestres of Altona, 1959) en Albee. In 1994 werd het een historisch monument dat deel uitmaakte van het netwerk van geassocieerde Parijse Theaters.

De theaterarchitectuur, typisch voor het Tweede Rijk, is geïnspireerd op de Opéra Garnier. De stenen gevel, versierd met cariatides gesneden door Albert-Ernest Carrier-Belleuse en Jules Dalou, heeft drie niveaus met mascarons en allegorieën. Binnen bevinden zich 650 zitplaatsen in de hoefijzerkamer, met een geschilderd plafond dat comedy, muziek, tragedie en dans voorstelt. De ronde open haard en balkons, versierd met lyres en kinderlijke figuren, weerspiegelen de fascist van de tijd.

Het theater markeerde ook de Parijse cultuurgeschiedenis met carnavalsdansen, zoals die van 1839 waar Jean-Baptiste-Joseph Tolbecque zijn galop drums regisseerde met 40 percussionisten. Na perioden van achteruitgang en renaissance blijft het vandaag de dag een belangrijke plaats van wonen show, het combineren van architectonisch erfgoed en hedendaagse programmering.

Externe links